W imię Boga Stworzyciela Wszechrzeczy..
Poniższa książka Franciszka Rychnowskiego -jak sam podaje- pisana była w 1918 roku podczas oblężenia Lwowa przez Ukraińców. Starzy ludzie mówią, że czas wojny wyciąga z ludzi wszystko co na dnie. Dlatego, chociaż to pozycja fantasytyczna, sporo w niej subiektywnej i ostrej krytyki społeczeństwa czasów autora. Oprócz oczywistej u Rychnowskiego polaryzacji przeciwko polityce establiśmętów w nauce dodatkowo określilibyśmy tą pozycję jako antykapitaliczną, antybolszewicką i antylichwiarską. Tak się składa, że powyższe kasty w przedwojennej Polsce, czy też konkretnej we Lwowie, szkicowo reprezentowane były przez grupy narodowe, tj. kolejno niemieckich kapitalistów "krezusów" i polskich panów, komunistów bolszewickich i ukraińskich pelturowców oraz żydowskich lichwiarzy . Na nich się też skupia główny atak Rychnowskiego, który nosicieli pieniężnej kultury babilońskiej obwinia za upadek ludzkości w samoograniczenie materializmu. Nie należy patrzeć na Rychnowskiego jako na antysemitę, bo nim nie był. Rzuca na to światło pozycja Mene tekel fares z 1922, w której mowa o wyleczonej przez niego żydowskiej dziewczynie i jej konflikcie z zaściankowym żydostwem polsko-ukraińskim. Widać tam, że Żydzi w Europie nie byli jednolitą grupą oraz że byli świadomi wpływu "kultury lichwiarskiej" polskich Żydów na Europę. Widać tam również, że nie wszyscy Żydzi taką "kulturę" popierali.
Jeśli chodzi o stronę naukową Rychnowski jak zwykle próbuje przemycić swoje przemyślenia. Obejmują one przeróżne dziedziny, takie jak: funkcja ciśnienia osmotycznego w krwioobiegu, energia geotermalna, zastosowania eteroidu (dziejszego orgonu) do anty-grawitacji, załamanie światła przez energię eteroidalną, kosmiczny model przyciągania słonecznego i załamywanie pryzmatyczne promieniowania słonecznego w polu magnetycznym Ziemi, ożywianie i przyśpieszanie wzrostu roślin, energetyzowanie powietrza, skroplenie elektronów przez ich uporządkowanie, kolej bezkołowa, działa oparte o zamrożony gaz piorunujący, wyrzutnie oparte o skroplone elektrony, pierwiastki cięższe niż dotychczas znane, itd.
Jeśli chodzi o stronę SF Rychnowski sugeruje kontakt 3. stopnia z mieszkańcami Słońca- potomkami bogów Olimpu- podając dane na temat ich kapsuł w sposób identyczny jak to robi wobec innych swoich osiągnięć. Być może, Rychnowski licząc się z śmiercią (podczas oblężenia) nie obawiał się już tak mocno opisywać zakazanych rzeczy - takich jak spotkanie z mieszkańcami innych ciał niebieskich. Jednak w innych dostępnych pozycjach Rychnowski wspomina tylko raz o mieszkańcach Słońca. A więc jednak bajka? Sami oceńcie.
MrHopen, 31. maja 2006



CO BĘDZIE W ROKU 2913-tym??


FANTASTMAGORJA IKS-WON-CHYR'A.

Było to w Roku Pańskim, gdy pisano 2913 i wszechwładna cywilizacja kapitalistyczno-procentowa zawojowała swoim blaskiem, w zupełności już cały świat, a rozum zaś i szlachetne przymioty osobiste, stały się ogólnospołecznym pośmiewiskiem, to na pierwszego Apryla w godzinach przedpołudniowych zbierała się coraz liczniejsza grupa mieszkańców przed zachodnią bramą, — już od niepamiętnych czasów nader sławnego miasta Durnopolis, — metropolii w całym świecie podziwianej prastarej republiki Aurumkołtuneum.
Całe to zebranie wskazujące na jakąś wyjątkową uroczystość, odbywało się na obszernym, z trzech stron cementowym wałem obwarowanej czworo-bocznej platformie, która, zwyczajnie służyła na przyjazd i odjazd aeroplanów skrzydłowych, latawców reakcyjnych i balonów workowych.
Po jednej stronie tej platformy znajdowały się obszerne zabudowania mieszczące w swoim rozkładzie cały szereg wysokich tunelów, prowadzących pod poziom miasta i służących tak za hangary jak też i na składy towarowe, gdzie kończyły się też dowozowe tory podziemnych koleji elektrycznych, których rozległą siecią było opatrzone całe podziemie tego wzorowego miasta. Tak dowóz towarów, jak też i przewóz osób odbywał się wyłącznie w podziemiach, gdzie też mieściły się wszelkie pracownie, fabryki, handle i przeróżne laboratorja, doświadczalnie oraz mieszkania pożytecznej klasy myślącej i znojnie pracującej.
Zaś nad poziomem terenu znajdowały się z wielkim przepychem ozdobione i cudnemi ogrodami otoczone budynki publiczne, place i wille koryfeuszów plutokratycznych, którzy na dowcipnych spekulacjach i sprytnym. — aureolą rzetelności uprzywilejowanym procentowym lichwiarstwie — ugruntowały i pozłociły swoje drogocenne społeczne usługi.
Zasadniczy rzut poziomy miasta wykazywał rektangularne koło o średnicy 20 kilometrów, obwodzie 62 83 kil., o zawartości kwadratowej 314.15 kilomet. Samo centrum miasta o średnicy 9-ciu kilometrach, było wyłącznie przeznaczone na pomieszczenie wieży wentylacyjnej, służącej do kilku nader praktycznych celów, mianowicie po 1) dla odprowadzenia, czyli ewakuacji zepsutego powietrza z całego miasta, 2) dla przyjmowania i oddawania depesz radjotelegraficznych i telefonicznych, 3) dla stałego sprowadzania prototypu elektroenergitycznego, którym to skarbem energitycznym, słońce obdarza bezustannie ziemię, — na podstawie swojego promieniowania emisyjnego, co poniekąd też stwierdza ciągłość wymiany materji ciał niebiańskich, 4) do obserwacyj astronomicznych, tak naukowo nader rozwiniętych, że można najdokładniej zbadać i stwierdzić, nie tylko na Księżycu, Marsie i innych planetach, lecz też i na słońcu wszystkie te dotąd nieznane cuda, o których obecna stawna wiedza, jeszcze niema pojęcia, ani też zrozumienia.
Szczególna ,że ci światli astronomowie wprost kpią sobie z tezy o jestestwie eteru kosmicznego, jako o niefortunnej bajce do straszenia małych dzieci.
Dla takowych, bezsprzecznie praktycznych celów, posiadała odnośna wieża też stosowne wymiary, mianowicie dołem 1000 metr. śr., górą 600 mtr. przy wysokości 5000-metrowej. Górne zakończenie tego kolosu we wolnej nader rozrzedzonej atmosferze było opatrzone rozległym lasem platynowych kul, otoczonych kopułkami z cienkiego szkła, dołem hermetycznie zamkniętych grubą oprawą porcelanową, które to objekta umożliwiały obfitą akumulację promieni słonecznych zachowanych poniekąd w ich pierwiastkowej formie promieniowania, doprowadzały takowe do specjalnych aparatów w celu transformacji na dalszą, elektryczną, dla akumulacji stałej przydatną formę, w której też służyła do uruchomienia motorów i do zasilania lamp elektrycznych, wydających bez rozgrzania się, zupełnie białe, do dziennego oświetlenia zupełnie podobne światło. Szkielet wieży był skonstruowany ze stali Besemerskiej a wszystkie szczegóły wymagające wymurowania były wymurowane z karboncementu, cztery razy lżejszego i trzy razy wytrzymalszego od żelaza lanego. W stosownym odstępie od tego monumentalnego kolosa wieży, w prawdziwym raju cudnych plantacji jaśniały w przepychu, niebiańskim świątobliwościom poświęcone gmachy, monumentalnie zbudowane częściowo z białego marmuru, z brązu i z kryształowego szkła elastycznego.
Wznosiły się tam na pierwszem miejscu dwie najwykwintniejsze świątynie, mianowicie: szczerem złotem pyszniąca się świątynia najświętniejszego Bożka Z-Łotos-Raja i cudownej, uczciwością niepokalanej Bogini Z-Łodzie-Juchy, a w dalszym ciągu ujawiały się w nader drastycznych formach architektonicznych przesytu plutokratycznego świątynie świętego Opoja z Ullrykowa, świętej Syfilindry z Lupanarowa, wściekłego Marsa z Bestalowa, a leniwego Morfeusza z Próżniakowa.
Poza tymi wzniosłymi celebritami mieściły się okazałe, poważne budynki ' i gmachy pożyteczno-publiczne o polerowanych granitowych i labratorowych fasadach, mianowicie Akademja procentologji, bezkarnego procentołupu, — lichwiarskiego wampiryzmu, Teatra dla naturalnych przedstawień rajskich, Muzea Sodomo-gomorskich wybryków, wystawy pomologicznych sztuk pięknych, następnie pałace sprawiedliwości Plutona i Proserpiny, wspaniale udekorowane emblematy o motywach gilotyny, garoty, szubienicy, topora i miecza katowskiego i elektrycznej pułapki do zeteryzowania dusz ludzkich w celu umożliwienia ich wyprawy do wiecznej wieczności.
Na ostatku w najbliższym kontakcie z grzesznym ziemskim pospólstwem widniały pałace kawiarniane i restauracyjne o specjalnej architekturze dwu-kredkowej, następnie obcem złotem udekorowane pałace szulerstwa a la Monaco, Wisbaden, San Remo ect, domy bezpieczeństwa i niebezpieczeństwa publicznego, przeróżne banki, loterje, asekuracje, pałace bezkarnego szachrajstwa i gründerskiego oszustwa giełdowego, oraz inne, materjalnym blichtrem hypnotyzujące nory, w celu omamienia i prawnego ograbienia łakomych baranów dwunożnych.
Po tych ogólnie pożytecznych instytucjach, ewakujących pełne kieszenie łatwowiernych marzycieli, znajdował się kompleks zabudowany pysznemi pałacami i willami milionowych Krözusów i innych cennych filantropów, którzy w swoich rajskimi ogrodami otoczonych siedzibach, przeżuwały majątki zdobyte na obcej znojnej pracy i na skórze prawnie zdartej z kochanego bliźniego.
Dopiero po tym ziemskim raju wybrańców szczęścia ziemskiego, rozpoczynały się pysznić miejskie czynszowe kasarnie zawodowych kamieniczników, w ogóle zabudowania dla zwyczajnych, od łaski kapitalistycznej zależnych śmiertelników, których to przybytki mieszkalne zajmowały przestrzeń rozprzestrzeniającą się aż ku ostatecznej peryferji miasta, kończącej się kolosalnemi basztami skonstruowanemi ze stalowej betonerji, z której wyzierały groźne paszcze armat o świetle 150 centymetrów, wyrzucające pociski kilku-tonowe na minimalną odległość 500 kilometrów.
Wobec okoliczności, że cała przestrzeń zajęta przez miasto była nakryta dachem ze szkła elastycznego o wytrzymałości inenbergskiej stali, opierającego się na potężnej konstrukcji żelaznej, - to wszystkie domy mieszkalne były bez dachów i bez kominów, tak że wszystkie otwarte strychy domów całego, miasta posłużyły na jeden jednolity ogród egzotycznych roślin i kwiatów rozwijających się nader bujnie pod osłoną szklaną, dachu miejskiego. Sporadyczne palowiska, o ile takowe istniały jako specjalne okazy luksusowe, bowiem wścieklizna apostołów procentowych doprowadziła ostatecznie do tak fundamentalnego zmarnowania wszelkich materjałów opałowych, że drzewo i węgiel było można oglądać tylko w muzeach, jako zabytki z czasów minionych, — to spalizna należycie oziębiona, uchodziła temi samymi kanałami, któremi ściekała woda spadowa i odpadki do zbiorników znajdujących się w głębokich podziemiach 12-tu baszt czyli redut otaczających wewnętrzną peryferję miasta.
Odnośne kanały spadowe, — jeżeli się uwzględni absolutną całość tego systemu kanalizacyjnego, stanowią dwunastoramienna, gwiazdę, której radje rozpoczynają się od stosownie głęboko położonych zbiorników wodnych znajdujących się we fundamentach odnośnych baszt, czyli redut obronnych, a unosząc się stosownie do zapotrzebowania dla ścieku wody niezbędnego spadu, kończą się ostatecznie we wnętrzu wieży przeznaczonej do skutecznej ewakuacji powietrza z całego miasta.
Wobec dalszej dyspozycji, że odnośna gwiazda kanałowa jest przecięta w dwudziestu miejscach, — bowiem począwszy od zewnętrznej peryferji miasta prowadzi spiralnie o dziesięciu po jednym kilometrze od siebie wzajemnie oddalonych zwojach jeden jednolity kanał powietrzno-wodny tak sytuowany, że ściek wody, jak też i odciąg powietrza jest zapewniony odpowiednim spadem, skierowanym do głównej gwiazdy kanałowej, to tak odpływ wody jak też powietrza w całym obszarze miasta, jest zapewniony o czynności jak najregularniejszej, — bowiem zasadniczo, miasto wykazuje też tylko jedną obszerną o spiralnej formie założoną ulicę o zupełnie analogicznym rozmieszczeniu zwojów i radjalnych przecięć, jak to wyszczególniono przy opisie kanalizacji powietrzno-wodnej.
Zasadniczo wszystkie domy tej spiralnej ulicy są przechodniemi i posiadają plantację w tylnej partji graniczącej z domem sąsiednim, znajdującym się na obszarze sąsiedniego segmentu następnego zwoju ulicznego.
Wypada nadmienić, że przy powyższym spiralno-radjalnym systemie ulic, niepomiernie skraca się drogę dla komunikacji pieszej, bowiem odległość pomiędzy najskrajniejszemi tej pod odnośnemi warunkami 500 kilometrów długiej ulicy wynosi tylko 20 kilometrów a pomiędzy dwoma ulicznemi zwojami tylko jeden kilometr.
W ten sposób jest miasto zasadniczo podzielone na 12 dzielnic i śródmieście zajęte wyłącznie publicznemi, dla ogółu niezbędnymi instytucjami naukowemi, kulturalnemi i społecznemi.
Wszystkie otwory kanałowe służące dla ścieku wody, służą też równocześnie dla odprowadzenia zepsutego powietrza z miasta, do czego się też przyczynia poniekąd ssanie do kanału spadającej wody, — głównie ale potężny ciąg ewakuacyjny wnętrza wieży podtrzymywany naturalnym ciepłem ziemi, które uzyskano w ten prosty sposób, że opatrzono spód wieży głębokim szachtem, sięgającym tak daleko do wnętrza ziemi aż do miejsca, w którym ujawnia się zupełnie stała temperatura wnętrza ziemi o 150-ciu stopniach Celsiusza, która ogrzewając bezustannie wnętrze wieży, podtrzymuje takowe w ciągłej czynności ssącej.
Wszelka zanieczyszczona woda, kał i odpadki ściekające do zbiorników basztowych, zostają tam przez rozległe laboratorja chemicznie ulokowane w podziemiach odnośnych baszt, uwolnione z organicznych odpadków, które po stosownej regeneracji ponownie przychodzą w handel i służą do podtrzymywania procesu biomechanicznego, żyjących istot, — zaś woda ulegając elektrolizie, służy do uzyskania wolnego tlenu i wodoru, t. j. mieszaniny piorunującej, którą zamraża się na kamienistą kaszę, w celu zastosowania takowej do obsługi tych straszliwych armat basztowych, zamiast prochu pyroxilinowego jak to w dawnych minionych czasach stosowały ówcześni bestjalscy barbarzyńcy wojenni do rozszarpywania ciała ukochanego bliźniego na krwawe strzępy, — gdy natomiast tym nowym patentowanym sposobem następuje eteryzacja i bezpogrzebowe ulotnienie się do wiecznej wieczności. Do jakiego nadzwyczajnego rozwoju doszła ówczesna chemia, świadczą syntezy białka, mleka, skrobiu, — podrobienie kawioru astrachańskiego i beefsteakowej wołowiny.
Wszystka woda z dachu pochodząca z opadów atmosferycznych ściekała do wysoko położonych zbiorników z których po należytem przefiltrowaniu i impregnowaniu kwasem węglowym została rozprowadzoną rurami do ogólnego użytku miejskiego.
Taki to był pobieżny zarys tego postępowego miasta zbudowanego kapitałem kilku miljardowym, różniącym się wielu względami od miast z dawniejszych czasów, gdy ludy tej marnej ziemi jeszcze przejęci byli ludzkością i kierowali się więcej uczuciem i godnością, jak praktycznie wyrchowanemi fruktyfikującemi się względami.
Dla miasta był ten wspomniany dzień nader świątecznym momentem, oczekiwano bowiem z napiętą ciekawością przyjazd nowego okrętu powietrznego jaki obstalowano przed czasem u sławnej firmy zagranicznej, o niebywałych rozmiarach i o nadzwyczajnej sprawności w celu zapewnienia stanu posiadania przed napadem drugiego podobnie zachłannego państwa, którego absolutna mądrość, ugruntowała się też wyłącznie na posiadaniu materjalnym, strzeżonym troskliwie barbarzyńską krwiożerczą siłą.
Publika zebrana na torze latawcowym składała się z istot o eksteryerze przypominającym jeszcze dawne plemię ludzkie, lecz przy tak fenomenalnym rozwoju kultury materjalistycznej, stosownie do teorji Lavatera ujawniało się powszechne fizjognomiczne wyidealizowanie, wykazujące nadczłowieka z wybitną psychiką pantery, tygrysa, hyjeny et tuti qunti innych krwiożerczych bydląt obdarzonych chroniczną wścieklizną. Były tam reprezentanci spuryfikowanej prawdziwej plutokracji o potężnych czerwonych, klasycznie zakrzywionych nosach a la gibetes barbatus przypominających historycznych szmajgełesów z babilonu nadpełtewskiego, o małych ociekłych oczach i kłapczastych fantastycznie uformowanych uszach, — reprezentanci nauki i skrystalizowanej mądrości o wielkich, łysych do pogniecionych globusów podobnych głowach i o mizernie ciężkich esowato wykrzywionych pedałach, — reprezentanci handlu i przemysłu o przebiegłej fizjognomice przebiegłego tatara, uzbrojeni w potężne ręce o długich opazurzonych palcach. Najwyższy szczyt zaś, stanowiły w indywidualnej wielkości i konwencjonalnej mądrości państwowi dyplomaci, byli to wprost rajskie istoty o wyglądzie niezwyczajnych śmiertelników, bojących się prawdy jak djabeł święconej wody, gładkich jak mokry węgorz, a podstępnych jak niefarbowany żywy lis, prawdziwi geniusze we fabrykacji najobskurniejszej nieprawdy, zdatni do sprzedaży skóry żywego barana dzikiego, paszącego się na niedostępnych stokach gór hymalajskich.
Przyczyną tego zebrania był radjotelegram, który nadszedł od sąsiedniej republiki, położonej 2000 kilometrów na zachód, który zapowiadał przylot wojennego statku powietrznego, wykonanego na obstalunek, o sile 100.000 H. P. czyli całych sto tysięcy koni, opancerzonego, opatrzonego w armaty 50 cent. kalibrowe i uzbrojonego w cudowne aparaty siejące ogień na odległość 25-ciu kilometrów w kierunku poziomym, — wykonany kosztem pół miljardów złotaczków z wizerunkiem najświętszego Bożka Z-Lotos-Raja i świętej Bogini Z-Łodzie-Juchy.
Był nader cudny dzień, słońce królowało na sklepieniu niebios jak majestatycznie powoli się obracająca rozżarzona kula, na środku której widniały ciemne plamy, pochodzące prawdopodobnie ze starości, po brzegach zaś tańczyły płomieniste języczki lub też wywracały koziołki w pyl się rozsypujące żarzyste kabłączki o których to mówił urzędowy kalendarnik, że w dawnych czasach, gdy zamiast płatnych kalendarników, istnieli uczeni astronomowie, którzy twierdzili, że te objawy są protoburancami, i że takowe były widoczne w czasie zaciemnienia słońca, to jest w porze, gdy na słońcu odbywało się jeneralne pucowanie poplamionej tarczy słonecznej.
Mijała godzina o świętej, — w dawnych czasach zabobonnej liczbie trzynastce, a na widnokręgu niebios, oprócz kilku obłoczków, niepodobna było czegoś więcej spostrzec, pomimo że telegram zapowiadał przyjazd statku na godzinę trzynastą, trzynaście minut, trzynaście i pół sekund.
Jednakowoż wkrótce potem, któryś z obserwatorów wykrzyknął: „Viktoria" a za nim odezwał się cały chór głosów przeróżnego fonetycznego zabarwienia: „Tak jest” i „A soi”.
W rzeczywistości zaś zjawił się na pierwszym planie we własnej poważnej osobie o świątobliwej, niepokalanej mądrości materjalistycznej — arystyp miasta, prymarny prezydent mości Moczy-Mordeus, wraz ze swojimi dwoma subprezydentami, imci Sekundus Ullrykusem i Tercius Swintusem, zaś czwarty dygnitarz tej samej kategorji Quintus Ciganeus, pozostał stosownie do statutów rezydencyjnego miasta Durnopolis, na gospodarstwie municypalnem, ażeby takowe przypadkowo nie doznało niespodziewanego szwanku w czasie odbywającej się uroczystości.
Jego najwyższa wysokość municypalna przedstawiała się nader okazale, szlachetne cielsko z opasłym brzuszkiem okryte było brokatowym, karmazynowym płaszczem, na którym błyszczały złotem wyszywane emblematy władzy arystypa, — jego nogi przypominające monumentalne kopyta hipopotama, były udekorowane zielono-aksamitnemi bufiastemi pantalonami o złotych lampasach utworzonych z podwójnych szeregów dobrze przynitowanych prawdziwych złotych dukatów, — jego kwadratowa głowa o identycznej fizjognomji rasowego buldoga angielskiego o malinowato-czerwonym, szampano-logicznie rozwiniętym nosem, była szczelnie okrytą sześciokantowym, z niebieskiego aksamitu sporządzonym kapeluszem, na szczycie którego zamiast strzempiastego kutasa czyli kwasty lub też guzika, widniała mała złota korona, której górne nakrycie było utworzone z dwudziestokaratowego brylanta osadzonego w platynowej oprawie o najczystszej wodzie i o najżywszym ogniu. Asysta wojskowa tego tryfolium reprezentującego szczyt władzy municypalnej, składała się w pierwszym rzędzie z naczelnika i kilku marsowatych osób z przeróżnemi instrumentami morderczemi udekorowanej władzy wojskowo-policyjnej, której zadanie jest identyczne ze zawodowa, praktyką cyrulika, — który ażeby spędzić gorączkę puszcza krew swojemu pacjentowi za stosownem wynagrodzeniem.
Zachodzi tu tylko ta mała różnica, że bohaterzy wojskowi nie posługują się chirurgicznym szneperem ani też lancetem, tylko rewolwerem lub bagnetem i puszczają krew każdemu ukochanemu bliźniemu zupełnie bezpłatnie, z miłości braterskiej. Reprezentant tej nader pożytecznej, z głupią wymarzoną sprawiedliwością żadnej styczności niemającej instytucji — był okazałym egzemplarzem wzorowym tej kapitalistycznie uprzywilejowanej kasty, prawdziwy generalissimus, — ekscelencja Prochus von Zabijakus, który oprócz praktyką utartego arsenału mordologicznego był dodatkowo opatrzony baterją elektryczną niewynalezioną przez sławnego Alva Edisona, którego przed wieluset laty aż w trzech autokobyłach na pokaz obwożono po całym świecie, jak sławną artystkę japońską mówiącą oczami we wszystkich językach, pannę Jupajte-Jubi-Cup.
Przeto będąc też uzbrojony piekielną elektrycznością P. T. Prochus von Zabijakus stał się istotą nietykalną, tak samo jak węgorz lub roch elektryczny, szczególnie jeżeli zawzięcie począł szafować swojemi potencjałami elektrycznemi lub też huknął miniaturowym piorunem w cyferblat jakiegoś niezadowoleńca, zostawiając jemu na czole czarny stygmat na dożywotnią pamiątkę, lub też plunął zbawienną iskrą Tesly na togę swojego bliźniego, którą poprzednio naperfumowały petrolerzy tej bohaterskiej obrony krajowej w celu zademonstrowania mąk piekielnych na tej kapitalistycznie uprzywilejowanej ziemi. Co do samej osoby tej najwyższej potęgi militarnej to jego na ożywczych chemikaljach, jak aqua vita, vino winorum, pivo piworum, okrąglutko wyhodowana i na befsztykach należycie wypasiona postać fizyczna, nie przypominała tak dalece greckiego Aresa lub też rzymskiego Marsa, lecz więcej się zgadzały z idealizowaną postacią nałogowego sznapsbrudera, który co tylko się wyspał z ostatniego pojedynku jaki stoczył z opojem bachusowskim.
Nie brakowało też przewielebnych mgłą ciemności przeładowanych dusz pasterzów psychicznych i vivisekcyjnych regeneratorów biomechanicznych procesów, tej nierozerwalnej w mądrości wykąpanej, — tajemnice pozagrobowe reprezentującej dwójki, — za protekcją której, marne dusze ludzkie przedostają się z nicości, na ten ziemski padół płaczu a vice versa z tego ziemskiego magazynu złota, błota i procentów lichwiarskich do pozagrobowego bezprocentowego błogosławieństwa nieskończoności wszechświatowej.
W ogóle rozwój nader rozległego poczucia religijnego różnorodnego, był cechą tego, na tak wysokim stopniu kultury kapitalistyczno-materialistycznej wyśrubowanego stada potęg nadludzkich, bowiem ostatecznie każdy uwielbiał i wierzył, co się jemu podobało w danym momencie, — jakkolwiek absolutna większość korzyła się i uwielbiała najpotężniejszego Bożka ziemskiego Z-Lotos-Raja i rzetelnością niepokalaną Boginię Z-Łodzie-Juchę.
Niebrakowało też ortodoxalnych nazareńczyków-talmudzistów. było też wiele takowych co składały hołdy Bożkowi opojowi, Syfilindzie, Morfeuszowi, i takich, co czuły cały dzień potrzebę przeładowania swojego uwielbianego żołądeczka materjałami ulegającemi organicznemu strawieniu.
Byli też tam mężowie sprawiedliwości, kpiący sobie z dewizy: „Sprawiedliwość jest kwiatem Bożym, który więdnieje w rękach nieświadomości ludzkiej”.
Zaś najciekawszym okazem byli ci czarodzieje, co ze swoich palców wysysały wszelkie nowiny oraz też misternie fabrykowały tłuste kaczki dziennikarskie lub też szczupaki tendencyjnie pływające w mętnej wodzie. Grupa przeróżnych pań, nadobnych, jak wspaniała wiązanka kwiatów upiększała tę, niezwyczajną scenerję ożywioną cudownemi promieniami słonecznemi, bowiem tak ubrania, jak też i fryzury znajdowały się w najwyższym stadjum rozkwitu i doszły do iście bajońskich kształtów i niemożliwych form babilońskich, na jakie tylko zdołały wysilić się oszalałe umysły całej szajki tailerów, modniarek, masarek visażu, fryzyjerów, gorseciarzy, wato- i gumologów oraz też biżuterników i tuti quanti architektów i doktorów wykazujących swoją nieomylną sztukę w nadziemskim upiększeniu wdzięków niewieścich, hypnotyzujących swoim blaskiem i kolorytem, nawet najzatwardzialsze dusze i serca filistrów skamieniałych jak egipskie mumie pod wpływem blasku złota i czarem lichwiarskich procentów zdobytych bezżmudnie na skórze i krwi ukochanego bliźniego.
Przy rozprawie o płci pięknej, wypadnie też mimowolnie zawadzić o sztukę piękną i o jej niepomiernym rozwoju, jaki się ujawił pod wpływem złotobłogiego kierunku kultury materjalistycznej, utajonej we wspaniałych motywach secesyjnych i nadzwyczajnych liniach przypominających żywo ruchy osób torturowanych w celu zapoznania ich z chrześcijańsko-niebiańskiemi
rozkoszami.
Nie jest też do zaprzeczenia że w tym nowym kierunku miarodajnemi są cenne wskazówki sławnego mistrza Leonardo da Vinci, który swoim uczniom wskazał na odrapany mur: Mówiąc: — „w tych nieregularnych liniach zasmarowanego muru spostrzeżecie po dłuższem wpatrzeniu się, pochody tryumfalne wielkiego Alexandra, Cirusa, Nebukadnezora i cudownie pięknej nagiej greckiej Fryni, — lub też straszliwą postać mumji egipskiej księżniczki Nesi-ta-neb-as-cher, 21 Dynastji, — pracujcie kochane dzieci w tym kierunku sława światowa was nie ominie.”
Minęło wiele setek lat bezowocnych, aż dopiero gdy kultura materjalistyczna doszła do niebywałego Zenitu, to ujawił się na horyzoncie malarstwa niebywały geniusz Du-Po-Smar, którego metoda prześcignęła najśmielsze oczekiwania artystycznych optymistów, — bowiem już trzema nader leniwemi pociągnięciami jego cudownej artystycznej szczotki czyli zaczarowanego pędzla, uzyskał dzieło niebywałej wartości artystycznej, które jemu zjednało tak dalece wielką nieśmiertelność, że starzy mistrzowie nawet w swoich grobach się obrócili, i na równe nogi skoczyli Michał Anioł, —Rafael, — Tycian, — Reni, — Boticelli, — Tintoretto, — Murillo, - Rembrand, — Macard, ect. ect, z których każdy z nich rozpoznał w tym zasmarowanym płótnie, odrębne klasyczne dzieło nieocenionej wartości artystycznej.
Odnośnie do ukostjumowania niewiast zgromadzonych na przylot aerostatku, to przeważały kapelusze o przeróżnych fantastycznych formach, począwszy od formy skorupy ślimaka, żółwia aż do ostatecznych kształtów rondlów kuchennych i naczyń do dojenia krów, ubrane w całe menażerje wypchanych ptaków, uzbrojonych w hypologiczne pióropusze a la skąpy des pompes funebres, lub też o eleganckiem zakończeniu a la Pudelszlep, — bez najmniejszego fałdeczka, po kolana sięgające jedwabne spódniczki wykazujące zdradliwie wszystkie te nadobne formy, które wstydliwie okrywają, — trzewiczki najnowszej mody o spazmatycznej formie, wykazującej niezwyczajną formę nogi niewieściej oraz jedwabne pończoszki, — wykazujące poetyczną formę łydek, szczelnie zapełnioną żyjącym materjałem niewieścim, opasanych złotemi podwiązkami, iskrzącemi się drogocennemi kamieniami. Tak samo iskrzyły się każde na pół utworzone usteczka niewieście w różnokolorowym świetle od czarującego żaru brylantów zaprawionych w perełkowate ząbki nadobnych niewiast.
W około szumiały jedwabie, połyskiwało się złoto, perły, platyna, brylanty, rubiny, szmaragdy i szafiry w przeróżnych fantastycznych oprawach na rękach, nogach, piersiach i głowach, a perfumy zaś przepełniały woniami niebiańskiemi całą otaczającą atmosferę.
Precyzyjnie o godzinie 13 minut 13 i 3/10 zajaśniał w blasku promieni słonecznych w przestrzeniach niebios, jak jaki meteor, jakiś przedmiot o kształtach nie dających się bliżej określić.
Z przeróżnych twierdzeń zebranych tam osób, było można wywnioskować, jak nader mylnemi mogą być zeznania i twierdzenia naocznych świadków, nikt bowiem ze zebranych nie był w możności ściśle określić rzeczywistą formę statka, pomimo że takowy był starannie obserwowany przez wszystkich. W końcu rozpoznano aż dwa statki, — jeden wielkich rozmiarów jako statek luxusowy, wyposażony różnemi wygodami, bowiem tenże był przeznaczony wyłącznie dla potrzeb wybitnych dygnitarzy państwa i plutokracji i posiadał też stosowne wewnętrzne urządzenia.
Huk i ryk maszyn, a następnie salwy powitalne armatnie tak z przybyłego latawca wojennego, jak też i z baszt miejskich zwiastowały kapitalizmem uszczęśliwionym mieszkańcom sławnego grodu Durnopolis, to tak ważne zdarzenie tego nowego cudownego przybytku obrony ustroju materjalistyczno-kapilalistycznego.
Nastąpiło nader majestatyczne, łagodne spuszczanie się obu statków z wyżyn atmosfery ziemskiej na platformę zewsząd otoczonej reprezentantami władzy fizycznej i psychicznej jak też i sprawiedliwości, zdrowia publicznego, sztuk pięknych oraz przewielebnego kapłaństwa miłości i rozkoszy ziemskich.
Statek wojenny wykazywał formę podobną do lejka lub też do prażnika kartofli, jakiem się posługuje przemysł gorzelniany, lecz rozwiniętą hyperbolicznie z zabudowaniem strony rozwartej, eliptycznie-bombirowanym dnem, w którym się znajdował obszerny okrągły otwór, zwężający się ku tylnemu wylotowi, wewnątrz tak zabudowany aluminiowym materjałem, że trawers przez cały statek był utworzony korytarz koniczny, z którego prowadziły wszystkie niezbędne wejścia do przeróżnych ubikacyj, jakiemi było wyposażone wnętrze tego kolosa powietrznego, zbudowanego po największej części ze stali, glinu i ze szkła elastycznego, wytrzymałego prawie jak lekko hartowana stal. W przedniej, eliptycznie wypukłej ścianie, wyzierały groźnie cztery lufy o kalibrze piędziesięcio centymetrowym, oraz znajdowała się tam spora liczba otworów do wyrzucania torped powietrznych o nader znacznych rozmiarach. Cała zewnętrzna peryferja statku wykazywała znaczną ilość luf różnego kalibru oraz różne, z porcelany dziwacznie uformowane wyloty dla siania ognia w całe otoczenie oraz dla wysyłania potężnych ładunków elektrycznych na odległość kilka set kilometrów w celu wysadzenia w powietrze wszystkich składów amunicji, znajdujących się w odnośnym rejonie tego wierutnie szatańskiego działa.
Całe wnętrze statku zawierało nie tylko obszerne miejsce na opał, amunicję i żywność, lecz i wygodne miejsce dla pomieszczenia załogi składającej się z 500 osób należycie wyszkolonych w lotnictwie, obsłudze maszyn motorycznych, elektro i pyroczynnych, armat oraz lancerowaniu torped powietrznych. Dziesięć oficerów, dwóch maszynistów, dwóch elektryków, dwóch sterników czyli pilotów, czterech palaczy, stanowiły dalszą część załogi, podlegającej komendzie naczelnego komenderującego kapitana i jego zastępcy. Wobec tego że tak uruchomienie, jak też i kierowanie tego statku odbywało się za pośrednictwem elektrycznym, to też i wszelkie rozporządzenia komendanta komunikowano w drodze elektrycznej do odnośnych poszczególnych działów tego okrętu powietrznego.
Obserwacyjna kabina komendanta znajdowała się na przedłużeniu końcowego centralnego korytarza, miała formę obszernej kuli zbudowanej ze stali i ze szkła elastycznego tak, iżby osoba znajdująca się w tejże ubikacji kulistej miała absolutną możność zbadania we wszystkich kierunkach otaczającej ten wehikuł przestrzeni, i z tego miejsca przesyłać też wszelkie rozkazy do poszczególnych działów, obsługiwanych przez osoby należycie obznajomione z poszczególną funkcją.
Statek luksusowy był o zupełnie odmiennej, nieopancerzonej formie i budowie, miał osobny obszerny salon towarzyski, jadalnię, bawialnię i kilka osobnych sypialń tak dla pojedynczych osób, jak też dla familijnego użytku. Prześliczna oranżerja z egzotycznemi kwiatami, opatrzona szklanym baldachinem uzupełniała przepych panujący w poszczególnych ubikacjach, przyjemnie ogrzanych, odwietrzonych i wspaniale oświetlonych
Ubikacje dla służby kuchennej i maszynowej, oraz maszyny wytwarzające taki niebywały potencjał energityczny, ażeby zneutralizować siłę grawitacyjną Izaaka Newtona mieściły się tak składnie, ażeby nienaruszały spokoju osób, uprzywilejowanych dla wyższego bytu ziemskiego. [MrHopen: no i mamy pędnik Reicha, wywywiedziny parędziesiąt lat później]
Tak samo aparat reakcyjny pracował cicho i bezpiecznie.
Kilka maszyn do siania kul i ognia, tworzyły skuteczna obrony przed aeroplanowemi piratami powietrznymi.
Zabrzmiała rajska muzyka, tak potężnie wzruszająca serca i dusze, że umarli poczęli się ruszać w grobach, a żyjący rozpływali się w rajskich rozkoszach akustycznych, nie dających się powtórzyć zwyczajnemi marnemi słowami.
Te cudowne dźwięki unosiły siej z kunsztownej maszyny, w której za pośrednictwem pary i elektryczności oraz wytrawnego zmysłu mechanicznego mikroskopijne znaczki akustyczne najsławniejszych muzyków, śpiewaków i śpiewaczek oraz fonetyczne wyniki i kwiki organów, orkiestr, jęki vivisekcyjnie trapionych zwierząt, czasem też i innych męczenników naukowych, trwale utajone na jedwabnych, w rulony zwiniętych tasiemkach, zostały zidealizowane i podniesione do potęgi rajskich chórów anielskich, lub tez zamieniono takowe dla osiągnięcia niebywałego kontrastu na piekielne dźwięki tak zwanych Chrapo-Zeno-Wyje-Fonów germańskich, w celu rozpoznania piękna akustycznego i wzbudzenia tych błogich uczuć zdziczenia jakie ujawiają się pod wpływem przeraźliwych jęków męczenników vivisekcyjnych w duszach eleganckich kulturalnych zbrodniarzy, zwyrodniałych pod wpływem bezgranicznej zachłanności materjalistycznej.
Od tej samej plutokratycznie dobrze akredytowanej firmy dowiedziano się też przypadkowo, że nie wszyscy ludzie posiadają jednakową długość kiszek, że istnieje naród kiszkolongów i kiszkokurtów, z których Longowie przesyłają swoich absolutnych suverenów zawczasu do raju, ażeby im oszczędzić kłopotów nieznośnej starości, zaś Kurtowie, to już od dawna napędziły swoich rozhulanych majestetowiczów; tron zaś i inne do tej komedji niezbędne manatki poszły na bęben licytacyjny a uzyskany grosz użyto dla zdezyntekcjonowania brudów, jakie pozostały po tym blichtrze nadwornym. Bajano też, że badanie odcisku krwawej ręki Mahometa w Stambulskiej świątyni Sofii, metodą uczonego Teichmanuisa, nie wykazało zawartość kryształu Häminu, oraz, że człowiek czy to urodzony lub też spreparowany w drodze fizjologo-chemicznej, raz na zawsze pozostaje hołyszem, jak obskubany kogut, jeśli od razu nie urodził się w złotej, procentodajnej kołysce, lub też zawczasu prawnie nie obrabował wszystkich bliźnich, o których zawadził.
[brak strony?]

i przeto też poniekąd ustalonym miejscu, tak że każda zmiana w sytuacji wypływu komprymowanego i w tym stanie, przed samym wypływie potężnie zagrzanego powietrza na 273 stopni Celsiusa, powodowała zmianę w kierunku lotu.
Budka sternika znajdowała się w najniższej kondygnacji, statku i zawierała oprócz elektrycznie czynnej kierownicy, jeszcze wiele innych aparatów fizykalnych dla sprawdzenia kierunku, chyżości, równowagi, wysokości i chyżości lotu, oraz dla sprawdzenia metereologicznego stanu atmosfery. Kilka peryskopów uświadamiało optycznie o stanie otoczenia statku kierującego sternika. — Wakumeter wykazywał opad ciśnienia powietrza przed statkiem, — dwa manometry wykazywały ciśnienie skomprymowanego powietrza po kompresji i po następnem rozgrzaniu, — tachometer wykazywał chyżość, kompas czyli busola kierunek, a aueroid wysokość lotu. Wielka okrągła libela uwidoczniała poziom a wahadło Foucoulta wykazywało wszelkie zachwiania się równowagi statku. Sternik otrzymywał wszelkie polecenia od komendanta w drodze telefonicznej o tak potężnym głosie, że łaskot i turkot maszyn nie stanowił żadnej przeszkody.
W tej też najniższej kondygnacji mieściły się też wszystkie maszyny i wszystkie inne bezwładne masy materjału, mianowicie opał, amunicja, zapasy wody i żywności. Również mieściła się tam kuchnia i mieszkania służby oraz znajdowały się tam cztery kolosalne cylindry powietrzne z tłokami od których wystawały poza obręb statku cztery potężne zderzaki, tworzące elastyczne nogi, które w czasie wzlotu nader ułatwiały podrzut od ziemi, a w czasie spuszczania się ku ziemi, kompensowały uderzenia o teren.
Środkowe piętro, które było już zasadniczo przedzielone na dwie partje centralnym korytarzem, zawierało sześć ubikacyj, zajętych przez grono oficerów, komendanta, biura, archiwum i laboratorjum dla badań naukowo-wojskowych. Najwyższe piętro służyło dla pomieszczenia załogi składającej się z pilotów, kanonierów-torpedolancierów, pyro & elektro-bójców.
Wszystkie luki świetlne były opatrzone grubym szkłem elastycznym o wytrzymałości lanej stali, — schody i lifta umożliwiały komunikację pomiędzy piętrami. Najwięcej ważną była jednakowoż ta okoliczność, że skutek maszyn motorycznych dochodził prawie do 90% uzyskanej siły motorycznej ze stanu kalorycznego wydatności danego materjału opałowego.
Ze względu że na statku luksusowym znajdowały się dalsze nowe, dla żeglugi powietrznej nader ważne dyspozycje, których zachowanie tajemnicy było pożądanem, to zaniechano tam ściślejszych odwiedzin i zadowolniono się opisem i pokazaniem planu rozkładowego i wskazanie miejsca opancerzonego przeznaczonego na pomieszczenie odnośnej raty, przypadającej za dostawiony statek wojenny, który też został odebrany bez zarzutu przez specjalną, do tego celu wyznaczoną komisję składającą się przeważnie z mędrców fachowych i koryfeuszów wiedzy, poniżonych do niewolniczych sług zachłannego kapitalizmu.
Stosownie do kontraktu, to obca załoga oddanego statku miała pozostać w Durnopolis aż do czasu należytego wyszkolenia nowej tamtejszej załogi, więc nastąpiło tymczasowe podporządkowanie obcej załogi pod komendę excelencji Prochusa-Zabijakusa po odbyciu rewii.
Po załatwieniu odnośnych formalności urzędowych, zaproszono obcego gościa i jego świtę, złożoną z przeróżnych fachowców i uczonych na wspólną ucztę daną na cześć ich przyjęcia w apartamentach rady miejskiej i w salonach panującego arystypa.
Wagon salonowy kolei elektrycznej pod nadzorem samego dyrektora czekał już od dłuższego czasu na tych wysokich gości, a gdy nadszedł ten uroczy moment to otoczono takowych z niezwyczajnym serwilizmem.
Dyrektor kolei elektrycznej, był stosunkowo jeszcze nader młodym mężczyzną, którego awans, niebył tak dalece zależnym od jego wiedzy techniczno-administracyjnej, lecz od jego osobistego protekcyjnego stosunku jaki od dawna istniał pomiędzy jego młodą pulchną osobą a opasłym miejskim arystypem. Dyrektor przywitał uprzejmie gościa i po kilku konwencjonalnych frazesach skierował rozmowę na urządzenia koleji elektrycznej, którą jechano do pałacu municypalnego. Z naciskiem podniósł że ta kolej jest niebywałem arcydziełem nowoczesnej elektrotechniki, zwrócił baczną uwagę na okoliczność, że przy tym systemie zaniechano używanie kół obracających się wykołkowych łożyskach, natomiast zastosowano stosowne łyżwy sankujące się we wyżłobionych płynnym amalganem metalowym napełnionych szynach kolejowych, która to dyspozycja zmniejszyła wszelkie tarcie ad minimum a jazda stała się spokojną i przyjemną, podobną do lokomocji gondolowej uroczej Wenecji. Wagę wagonów obniżono o 75% przeto, że odpadły ciężkie motory elektromagnetyczne i użyto do budowy wagonów tylko aluminium, lub też aliasz magnolium a głównie nowo wynaleziony materiał przez sławnego chemika Hrunia-Belzebubiusza, o nader wielkiej wytrzymałości i elastyczności przy nader niskim ciężarze gatunkowym. Ten cudowny materjał uzyskano z rogów przedpotopowych baranów, jakich en masse znaleziono podczas wykopu szachtu we wieży ewakuacyjnej w głębokości 4500-metrowej, a które rozpuszczone w stosownym rozczynie stają się przydatnymi do odlewów, ulegającym stężeniu w przeciągu kilkunastu minutowym.
Uruchomienie wagonów odbywało się wyłącznie nowym dotąd niepojętym sposobem, wynalezionym przez sławnego elektro-mędrca Pioronus-Djabeliusa, który po wieloletniej tresurze swojego wielebnego, jak. wysuszony orzech zeschniętego, w głowie kołatającego mózgu z fenomenalnym spaniem na dziełach Gilberta, — Galvaniego, — Volti, -- Faradyego, — Ąmpe-rego, — Wiedemana, — Jakobiego, ect i myciem się cudowną wodą. w której we wielkiej obfitości pływały bliżej nieznane i niewidzialne złośliwe potworki, przez szkolnych mędrców Jonami nazwanych, pomimo, że w Jonii ich wcale nieznano, a grecki mędrzec Thales już w siódmem stuleciu przed rachubą chrześcijańską coś wspomniał o anexyjnem działaniu, gwałtownym potarciem rozdrażnionego Elektrona, czyli po polsku Bursztyna.
Ścisłe naukowe badania tych nieznanych Jonów, wykazały, że takowy są zlepkami innych, jeszcze mniej znanych istot, sklejonych za pośrednictwem eteru kosmicznego, którego absolutnie nikt nie zna, oprócz trzech sławnych koryfeuszów wzniosłej nauki obejmującej tajemnice zawarte w nieskończoności wszechświatowej, mianowicie: Nieśmiertelny tryfolium Huygins, Fresnel i Arago, a którym się sprzeciwiał prawdziwie nieśmiertelny Newton ze swoją teorją korpuskularną, którą udławiły zawczasu ci trzej nieśmiertelni. Za pośrednictwem ścisłej matematyczno-elektrochemicznej analizy dowiedzieli się mędrcy uprzywilejowanej nauki akademickiej, że tę spermacoidę jonów nazywają elektronami i że są nawet wązkiemi? żadna apteka takowych nie sprzedaje i żaden mędrzec akademicki nie zdołał takowych pochwycić za ogonek kiwający się pod naczelną komendą kosmicznego eteru, przeto że uciekają szalenie w nieskończoność wszechświata z chyżością 60.000 mil jak to sprawdził autentycznie jego munificencja Wheatstona i inni naukowi mędrcy. Otóż mądrością przebiegły Piorunus nakarmiwszy się należycie z tą wspaniałą, poprzednio jasno określoną teorją, nabrał to głębokie przekonanie, że skomprymowanie ważkich elektronów do stanu płynnego za pomocą metod Picteta, Laileteta, Wróblewskiego jest rzeczą możliwą, a wobec tego, że elektrony podczas kompresyi układają się równolegle jeden za drugim jak barany przestraszone, to następne ich ulotnienie zasadniczo musi się odbywać wyłącznie tylko w jednym ustalonym kierunku.
Pierwsza nader prosta próba udała się znakomicie: odgięto koniec wyżłobionej szyny kolejowej i zanużono takowy do kubła napełnionego elixirem energitycznym uzyskanym przez skroplenie elektronów tak, ażeby wzdłuż szyny mogło się, odbywać ich ulotnienie, — to osiągnęło tak kolosalny rzut wzdłuż szyny, że wszystkie przedmioty dostawszy się w rynnę szyny, zostały wyrzucone wzdłuż szyny z kolosalną chyżością i poleciałyby prawdopodobnie w nieskończoność, gdyby nie istniała bezwładność materjalna ograniczająca ruch w stosunku do jej oporu, na nią działającej tendencji energitycznej elektronów porywających się z istotną wściekłością ukraińską do bezgranicznej nieskończoności. [MrHopen: a zatem wiemy już jakie były początki prób Rychnowskiego z kompresją eteroidu (tu elektronów) - przy pomocy „metod Picteta, Laileteta, Wróblewskiego”. Widzimy też czemu tak zawzięcie walczy sam ze sobą w paru książkach z ideą podzielenia się pomysłem na działa o wielkim odrzucie, przy których railguny to sikawki i broni się przed konsekwencjami bycia współwinnym śmierci jako konstruktor broni.]
Ta interesująca rozprawa naukowa dyrektora wywarła głębokie wrażenie na gościu monsieurze Breguecie, ten bowiem nie był wyłącznie reprezentantem politycznym odnośnego państwa, lecz dożywotnim członkiem akademii nauk nieśmiertelnych i wiedział też niejedną cudowną rzecz, która była niepojętym skarbem dla codziennych prostaczków ;[MrHopen: ? Luis Charles Breguet pierwszy wybudował autogyro, w jego samoloty Breguet 14 uzbrojona była ówczesna armia Polska] wiedział też o tem co w pradawnych czasach głosił Galenius, że żołądek jest kociołkiem, mogącym się strawić sam, w którym się „pepto”, czyli gotują potrawy, ażeby się mogły następnie przesączyć do krwi, krążącej za pośrednictwem serca w ciała żyjące, a to według niechybnej metody Harveya, którego jego wdzięczni uczeni koledzy w uznaniu zasług na niwie fizjologii zamianowali wariatem pomimo że sam nieśmiertelny Arystoteles twierdził, że w sercu wytwarza się para, która się kondensuje w zimnym mózgu, tej urzędowej lodowni mędrców, w której konserwuje się niejeden cudowny skarb, który rozmroziwszy się w codziennym świetle słonecznem, rozpada się w hypotetyczną nicość.
Tak samo łagodnie, prawie niespostrzeżenie jak salonowy wagon ruszył z miejsca przy torze wzlotowym, i również łagodnie zatrzymał, się w podziemiach kolejowych, znajdujących się wprost pod pałacem municypalnym, bowiem rodzaj hamulca jakim się posługiwała odnośna kolej elektryczna, był nader prosty i skuteczny. Składał się on z kilku poprzecznie pod wagonem przymontowanych ze sobą w łączności stojących rur wodnych opatrzonych kilkoma szeregami, ku terenowi ukośnie pochylonych wytrysków, których pod wysokim naciskiem wytryskająca woda, — trafiając tangentcionalnie cementowy z rylami opatrzony plant kolejowy hamowała swoim reakcyjnym działaniem łagodnie i nader skutecznie.
Tak samo łagodnie i prawie niespostrzeżenie, został cały wagon wraz z osobami, podniesiony windą hydrauliczną do poziomu parterowego i stanął tam jak wryty w podłodze westybulowej.
W tym momencie został też otoczony przez służbę uniformowaną w obcisłych ubraniach tak starannie, że prawie każdy z gości był obsługiwany przez osobnego służącego, który mu wskazał miejsce do obmycia rąk i pomógł do zamiany ubrania na inne, sporządzonego z białego materjału świeżo zdezynfekcjonowanego mieszczącego się w różnych wymiarach w dezynfekcyjnej szafie, a zdjęte ubranie zaś zostało przechowane w celu odkażenia w szafce żelaznej pod wpływem ciepła i środków odkażających.
Wszyscy goście zebrali się w sali towarzyskiej graniczącej bezpośrednio z obszerną salą jadalną, której okna znajdowały się prawie pod samym sufitem a wobec tego, że ściany sali były zbudowane z materjału matowo-przeźroczystego, to oświetlenie sali pomimo, że było obfite, ujawniało cechę zmroku. Sala nie posiadała żadnych ozdób architektonicznych, jej ściany zupełnie gładkie, a właściwa dekoracja sali uzasadniała się w tem, że wzdłuż ścian rozdzielonych na pięć części uistaczających Europę, Azją, Afrykę, Amerykę i Australię, za pośrednictwem bogato rzeźbionych obszernych i wysokich szaf z drzewa hebanowego i sykomorowego z ozdobami brązowemi, zawierające kosztowne porcelany, nakrycia stołowe ze srebra, złota i platyny, były umieszczone i gustownie zaaranżowane na brązowych cokołach, przeróżnego rodzaju, doborowe rośliny i kwiaty egzotyczne, które na jasno-matowem tle, przybierały na ożywionej piękności swoich czarujących form, już przez to, że unosiły się z potężnych porcelanowych naczyń, o malowniczej formie biustów przedstawiających misternie wykonane konterfexa potęg finansowych z różnych krajów i okresów czasu, i tak były tam : portretowe biusta Krösosa, Cecil Rhodesa, Anzelma Rothschilda, Rockfelnera, Vanderbilda, Morgana, Bleichrödera, Carniegego, ect. ect. et tuti quanti przeróżnych potęg plutokratycznych, których potęga kapitalistyczna była wyszczególnioną na każdym biuście złotemi cyframi, iskrzącemi się tak samo jak łzy i krew tych nieszczęsnych ofiar, z których zostały prawnie wyciśnięte przy nędzy i bezgranicznej rozpaczy całych familij, zdobywających swój codzienny chleb przy pocie czoła w najskrajniejszym niedostatku.
Ze względu na cel, na jaki ta sala była przeznaczona, była starannie odwietrzona, wszelkie do tego celu służące powietrze, po należytem oczyszczeniu z pyłu mikroskopijnego, przechodziło następnie obszerne ognisko skoncentrowanego światła słonecznego lub też elektrycznego, a następnie przedostawało się szklannemi rurami w wysokości dwóch metrów do sali, wychodząc tam wielką ilością małych otworów zasłoniętych zielenią do wnętrza, ażeby oddać po drodze napotkanej roślinności zbyteczny węgiel i wodór, jaki się odłączył pod wpływem działania disasocyjnego światła z domieszką kwasu węglowego i pary wodnej, zawartych w przeróżnych stopniach prawie w każdym z atmosfery zaczerpniętym powietrzu, pozostawiając tam wyłącznie tlen i to w stanie czynnym, t. j. in stato nascendo, nadający powietrzu orzeźwiającą cechę świeżości, jaką akademiczni mędrcy bezwiednie przypisują Ozonowi, a jaka się ujawia na polance w czasie wschodu słońca, lub też po burzy grzmotnej. [MrHopen: tu Rychnowski ujawnia podobnie jak w Mene Tekle Fares ogólną zasadę działania maszyny odświeżającej powietrze]
Środkowa część sali była zajęta, stale przymocowanym podłużno-eliptycznym stołem, na którym szczególną uwagę zwracał miniaturowy tor kolejowy o szynach brązowych na których stało kilka eliptycznych lorek z pozłoconemi kołami i ozdobnemi brązowemi platformami, przydatnemi do rozwożenia po całym stole waz, półmisków, wogóle wszelkich nakryć stołowych, ' potraw i trunków. Kolejka kończyła się windą elektryczną, łączącą labora-torjum kuchenne situowane w suterynach, ze salą jadalną, tak wygodnie, że lorki obładowane półmiskami wypadało przesunąć z toru windowego na tor stołowy, a objechawszy w około wszystkich gości, wrócić po przeciwnej stronie z opróżnionym półmiskiem na podest windy, w celu zwrotu naczynia do laboratorjum kuchennego. W ten sposób uniknięto rozbijanie kosztownych naczyń przez niezręczną służbę i usunięto też zanieczyszczanie ubrań rozlewanymi sosami o przeróżnych nieestetycznych barwnikach.
Oprócz gości przybyłych wagonem salonowym przybyli jeszcze inni, zaproszeni goście, mianowicie dygnitarze municypalni, koryfeusze medycyny, astronomji, prawa publicznego, wojskowości, agronomji, handlu, przemysłu, szkolnictwa, budownictwa, sztuk pięknych, oświaty, duchowni, fizyki i chemji, ect. Najjaśniej wielmożna pani prezydentowa ze swojemi nadobnemi córeczkami, przyjmowała wszystkich poważnych starszych gości, ze wzniosłą protekcyjną miną, a młodych fryców z głębokiem uczuciem, w którym pływały jeszcze sporadyczne zarodki miłości z prahistorycznych czasów jej młodości.
Sposób wzajemnej towarzyskiej konwinencji tego wyrafinowanego wyskoku społecznego odzwierciadlał jaskrawo ducha panującego owego sławnego czasu, wykazywał też dobitnie, te. na własnej indywidualnej bez wartości ustaloną podejrzliwość i obrażającą nieufność, która to znakomicie charakteryzuje wszystkich wytrawnych dżentelmenów kapitalizmu, procentarstwa i lichwiarstwa, w ogóle istot zwyrodniałych o zamarłej ludzkości, skamieniałem sercu i o przeładowanej żelaznej kasie ogniotrwałej z cyrografami niewolnictwa monetarnego.
To też i ówczesna sztuka kuchenna żywo przypominała więcej aptekę, jak zwyczajną kuchnie z minionych czasów, gdy człowiek posiadał jeszcze znamiona człowieka, stosował się do odwiecznych praw przyrody, nie skąpił ze szczerością ani też z przymiotami i cnotami ustalającemi godność człowieka istotnie uczciwego i godnego powszechnego poszanowania.
Ta niby tak światła kultura hypnotyzowała i sugiestjonowała swoim zdradliwym blichtrem cały ród ludzki, doszła z biegiem czasu do takiego niebywałego punktu kulminacyjnego, w którym zbrodnicza dążność do osiągnięcia wzajemnej zagłady stała się przewodnią myślą życiową a ogólna filozofja uzasadniała się we wzajemnej obłudzie, wyrafinowanych kłamstwach konwencjonalnych, w ogóle w przebiegłych podstępnych sposobach wzajemnego bezkarnego oszukiwania i ograbiania się, wyłącznie dla osiągnięcia wygód i możności do uprawiania lenistwa, próżniactwa i zdobycia sobie blichtru, hypnotyzującego ogół codziennych prostaczków na przeciąg tego krótkiego życia na tej marnej niemi, nie zważając na nic, nie rachując się z niczem, nie wzdrygając się nawet przed najpodlejszym shańbieniem swojego własnego rodu ludzkiego, jedynie dla zdobycia kapitałów i lichwiarskich procentów a'tout prix! To też pod panującymi warunkami o miłej społecznej zabawie i o szczerej przyjacielskiej wymianie słów, mowy być nie mogło, wyjątkowo chyba pomiędzy temi mizernemi istotami, które swoją światłą wiedzę genialne pomysły i poglądy, lekkomyślnie przefrymarczyli za gładkie słówka i za marny, zasadniczo iluzorycznej wartości pieniądz, a sami w całości stały się pogardy godnemi fagasami nieludzkich plutokratycznych potentatów, urządzających swoje obfite żniwa na obcych żmudach, pracy i pomysłach, bowiem na swoją własną siłę duchową i fizyczną przy swojem exorbiatnie-excesowym prawie z obłąkaniem graniczącym, dostatkami wspieranym sposobem życia, wiele liczyć nie mogą, oraz że tylko blichter pieniężny i najeżone bagnety bohaterskich obrońców chronią ich przed zlym chowaniem przez niezadowolone masy robocze odczuwające coraz dotkliwiej rażącą niesprawiedliwość i wydziedziczenie z praw ludzkich.
Uczta odbyła się tak samo etykietalnie i poważno-sztywnie, jak to inaczej być nie może, tam, gdzie cyfra posiadającego majątku nadaje najczęściej indywidualnemu zeru, pełną wartość towarzyską, bez względu na jego rzeczywistą wartość moralną.
Obligatoryczne zakończenie przy szampanie i toastach zawierających zapewnienia więcej przyjaźni, wpłynęło cośkolwiek na tajanie tych ustalonych lodowców towarzyskich, a w ostatku odezwał się- nawet Arystyp do Astronoma, czyby nie zechciał na podstawie swojej ustalonej, cały wszechświat obejmującej wiedzy, opracować też kalendarz wyszczególniający dokładny stan aury każdego dnia w toku całego roku; byłoby to nader praktycznem, bowiem wiedzianoby z góry o deszczu, śniegu, burzy, pogodzie i o stanie ciepła odnośnego dnia, więc można by się należycie przysposobić tak z ubraniem jak i ze zajęciem codziennem. Astronom Gwiazdołykus był

był obznajomiony nie tylko z kruczkami matematycznymi, lecz i z krętactwami dyplomatycznymi, nie przestraszył się wcale z żądaniem sprzecznem z nauką a przybrawszy poważną pozę zapewnił solennie, że postara się o naukową, najnowszym wymogom naukowym odpowiadającą korektę, stuletniego kalendarza Knauera, który oprócz wskazówek Falba, uchodził za szczyt, mądrości meteorologicznej.
Monsieur Breguet przeczuwając zgryźliwą ironię w odpowiedzi Gwiazdolykusa zapytał się go, jak to obecnie stoi sprawa z mechaniką niebiańską, czy przypadkowo nie wyrwał się z grobu jakiś nowy Ptolomaus w celu wykazania że system Kopernika jest tak samo pomylonym, jak to byłe ze systemem Ptolomausza opisanym w sławnym piśmie Syntaxis czyli Aimegest. Astronom z widocznem uniesieniem, stanął w obronie systemu Kopernikańskiego tłumacząc się, że nigdy nie dawał posłuchu protestowi jaki wytoczył Tycho de Brahe, ten znakomity Duńczyk, systemowi kopernikańskieinu, jedynie tylko z tej przyczyny, że Kopernik jako Polak nie mógl być Duńczykiem lub Niemcem i jako uczeń akademii Krakowskiej, nie mógł też być uczniem sławnej szkoły Aleksandryjskiej, nie był też w możności odkryć coś sprzecznego, ze sławnym, 1500-letinim Ptolemauszem, koryfeusz sławnej akademii Alexandryjskiej. Ostatecznie Galilei, Kepler i Newton . wykazali rachunkowo, zupełną prawdziwość zasadniczych twierdzeń kopernikańskich, oraz już dawniej ośmielili cię. twierdzić coś podobnego Astarchus ze Samos i Hykates ze Syrakusa, pomimo, że groziła im kara śmierci za niepowołane naruszenie Olimpu.
Gdy się uspokoił rozgorączkowany astronom, to się go zapytano dalej, że jeżeli ziemia rzeczywiście obraca się, to z jakiej to przyczyny i co to za siła meteoryczna, która zdoła obracać taką bryłę kulistą, nie mającą żadnych zawiasów i zupełnie wolno pływającą w przestrzeni bezgranicznej i z jakiej to przyczyny wszelkie ważkie ciała materjalne, znajdujące się w pobliżu ziemi zawsze spadają radyalkalnie ku ziemi, gdy natomiast ziemia pomimo swojej zawartości materialnej, dotąd nie spadła na materialny kolos słoneczny ani też księżyc dotąd nie runął na ziemię, pomimo, że światła nauka ustaliła stały stan grawitacyjny pomiędzy temi masami niebiańskiemi a takowy jeżeli rzeczywiście istnieje, pociąga też poprzednio wymienione katastrofalne konsekwencje bezsprzecznie za sobą.
Astronom zacietrzewił się gorączkowo i zapominając o swojem ucztowem otoczeniu, wybuchnął prawie gniewnie jak nieomylny akademicki profesor.
gdy jego uciułana hypotheza nagle prysnęła jak bańka mydlana: Ależ to już Kant Laplace stwierdzili, że ziemia obraca się na podstawie swojej bezwładności materjalnej, która zachowuje ruch jednorazowo jej udzielony a nieśmiertelny Newton stwierdził matematycznie niezaprzecznie, że wszystkie masy materjalne posiadają własność wzajemnego przyciągania materjalnego zależnego zupełnie od ważkiej wartości materjalnej ich kubicznych mas.
Na to odezwał się Mr. Breguet: Szanowny panie Gwiazdołykusie! Nie i jest to moim zamiarem sprawić wielmożnemu panu jakąkolwiek przykrość, jednakowoż jestem okolicznościami zniewolonym zaznaczyć, że gdyby rzeczywiście tak było jak pan to wyszczególnił, to budowa okrętu powtietrznego, jaki ja wam oddałem nie byłaby wcale możliwą, a właśnie ten i akt powinien ; was akademików pouczyć, że oprócz waszych pięknych hypotez i uczonych teoryj istnieją też jeszcze inne, akademicznie nieaprobowane, dla praktycznego życia nader cenne zdobycze zawodowych doświadczeń technicznych, w których nader często jest zawarta i rozpoznawana, niejedna naukowo (nie tylko zapoznana) lecz nawet ignorowana prawda, ujęta niby przez profanów, z tajemmczego warsztatu przyrody.
Te dwa extremne twierdzenia o obrocie i o grawitacji ziemi, .zawierają w'swoim jestestwie pewną wzajemną sprzeczność, bowiem jednorazowo uru¬chomiona masa msterjalna, może się wówczas bezustannie dalej obracać, jeżeli w czasie toku tego obrotu nienapotka też na prażadr.y, ten obrót ha¬mujący opór, jeżeli jednakowoż odnośna, w ruchu wirowym i okrężnym znaj- : dująca się masa materjalna podlega działaniu grawitacyjnemu, to bezprzecznie doznaje opór, hamujący jej ruch wirowy i postępowy, więc z tokiem czasu musi też ustać wszelki ruch tej m:isy.
Ziemia się obraca od niepamiętnych . wieków wzorowo dokładnie na ułamek sekundy, więc jeżeli istnieje rzeczywiście działanie grawitacyjne, to nolens volens wypada przyjąć działanie repulsyjne, czyli odpychające oraz uwolnić się z dalszym przypuszczeniem że ruch obrotowy masy ziemskiej na około jej ogniska ciężkości oraz okrążanie słonecznego punktu ciężkości są wynikami siły bezustannie wpływającej na odnośną masę planetarną i że źródło tej siły wypada poszukiwać w jestestwie słonecznym a przeniesienie takowej ze słońca na ziemię odbywa się za pośrednictwem emisyjnego promieniowania słonecznego, które w jego pierwotnej formie nie jest wcale świetlnym ani kalorycznem, lecz wyłącznie energetycznym, nie reagującym wcale na organiczne narządy zmysłowe. Jest też rzeczą najprawdopodobniejszą, że linia okrężna ziemi na około słońca, jest miejscem najzupełniej neutralnem, w którem bezwładność masy ziemskiej równoważy się z tendencją energiczną promieniowania słonecznego, więc na tejże linji gdyby takowa była rektangularnem kołem, którego centrum zgadzał by się z ogniskiem ciężkości masy słonecznej, nie mogłoby się ujawić działanie grawitacyjne ani też repulsyjne bowiem takowa posiada cechę zupełnej neutralności energitycznej. Jeżeli jednakowoż masa ziemska okrążająca słońce, wychyla się poza linię koła, to bezprzecznie następuje też różnica potencjałów, a w stosunku do takowej ujawi się przyciąganie:, z czego wynika, że ziemia podlega przyciąganiu słonecznemu w stosunku do zboczenia jej drogi od linii neutralnej, w przeciwnym przypadku, t. j. przy zbliżaniu się ku słońcu następuje zrównoważenie się potencjałów, z czego wynika stosowne odpychanie ziemskiej masy od ogniska słonecznego.
Przypisywanie martwej, bezwładnej masie własności energetyczne, t.. j. przyciąganie lub odpychanie, jest logicznie sprzecznem z pojmowaniem jestestwa materjalnego, zasadniczo bezwładnego, jednakowoż pośrednictwo materjalne jest absolutną koniecznością w każdym zmysłowo uchwytnym, pracę zawierającym procesie fizykalnym, siła bowiem może się stać czynną dopiero wówczas, jeżeli napotkała na opór materjelny, równowartościowy z jej potęgą energityczną zaś w każdym innym przypadku pozostaje jestestwo siły, zmysłowo nieuchwytną istotą, zupełnie tak samo, jak jestestwo materjalne, niepodlegające momentalnie żadnemu wpływowi energitycznemu, nie-może też być :żadną miarą ujętem zmysłowo.
Każde zrównoważenie potencjałów z dwóch wzajemnie przyciągających się mas materjalnych znosi stan przyciągania i zamienia takowy w dalszym ciągu na stan odpychania; woda i powietrze atmosferyczne pod zwyczajnemi warunkami stale przyciągane ku masie ziemi wznosi się natychmiast od takowej, gdy pochłonęły lub też ustaliły w swoich materjalnych cząsteczkach pewną sumę energii kalorycznej i wracają natychmiast z powrotem ku ziemi, . gdy odnośny potencjał energityczny utraciły promieniowaniem w nieskończoność wszechświatową. Ta błaha drobnostka codziennie w ruch wprowadzonego powietrza i wody na całym globie ziemskim obejmie miljardy ton wagi materjalnej i pochłania zasoby energii równającej się wielu miljardom sił końskich HP
Nawet cała wegetacja i wszelkie życie animaliczne jest objęte tym samym procesem energitycznm pod wpływem którego ziemia otrzymuje od słońca swój ruch planetarny, ciepło i światło, elektryczność i magnetyzm.
Jak ściśle jest związane życie organiczne z procesem energetycznym ziemi może posłużyć ten znamienny fakt, że życie organiczne na ziemi, co 12 godzin podnosi swoją potęgę do maxymum a w dalszych 12-tu godzinach opada znowu do minimum, co się najzupełniej zgadza z czasem wschodu i zachodu słońca, czyli z odnośnemi fazami obrotu ziemi.
Jestem zniewolony zaznaczyć dalej, że żadne drzewo i żadna roślina nie mogłaby rosnąć pionowo gdyby jej masa materjalna niebyła dołem przyciąganą ku ziemi a górą odpychaną od ziemi, oraz żaden proces biomechaniczny nie bylby możliwy, gdyby nie podtrzymywała go ta tajemnicza siła słoneczna tak na razie nieuchwytna dla naszych tępych, wyłącznie na ziemskie objawy reagujących narządów zmysłowych, jaka jest też tą skuteczną przyczyn wszelkich ciśnień osmotycznych i sączeń kapilarnych, powodujących stałe krążenie soków życiowych, wszelkie funkcje chemiczno-fizjologiczne przemian materjalnych w komórkowych, żyjących organizmach organicznych, pomimo, że wyskok świata akademickiego po wielu uczonych rozprawach uznał za stosowne zaprzeczyć istnieniu jakiejkolwiek sile życiowej, czyli istnieniu „VIS VITALIS”.
Wszystko to, co istnieje na ziemi i w systemie słonecznym, co zdołaliśmy rozpoznać naszemi zwodnemi zmysłami, posłużyło nam na wzór do zbudowania i uruchomienia tego powietrznego statku wojennego, który ja wam oddałem z życzeniami przyjacielskiemi i zaznaczam jeszcze raz z naciskiem., że tylko dokładnej znajomości praw przyrody, zawdzięcza się możność zbudowania, uruchomienia oraz należytego zastosowania takiego technicznego dzieła opanowującego sfery powietrzne ziemi, dla ogólnego dobra i powszechnego rozwoju ludzkości i kultury uszlachetniającej ród ludzki.
Astronom Gwiazdołykus zupełnie zbaraniał na tę nieoczekiwaną prelekcję, a goście podnieśli huczny toast na zdrowie tego fachowca budowy okrętów powietrznych i śmiałego technicznego kapłana, który się odważył wypowiedzieć swoje własne zdanie, sprzeczne z utartemi astronomicznemi poglądami, bez obawy zlynchowania go ze stokiem hypotez i przemądrzałych teoryj. Stawny profesor Dr. Vivisekcjonarjus nie mógł strawić twierdzenia Bregueta określającego że krążenie soków życiowych ma też polegać na ciśnieniu osmotycznym a nie wyłącznie na pulsacji sercowej, jak to Dr. Harvey jasno określił, więc interpelował Mr. Bregueta o bliższe wyjaśnienie.
Mr. Breguet uśmiechnął się z pod wąsika i wyjaśnił, że odnośne zdanie odnosi się wyłącznie do przenikania krwi arteryjnej przez system kapilarów, a raczej subtelnych włoskowatych naczyń do sieci żył venicnych, ciśnienie bowiem jakie serce wywiera w aorcie, nie dochodzi do nacisku ½ kilograma na jeden centymetr kwadratowy, gdy tymczasem dla pokonania oporu kapilarów niezbędnem jest ciśnienie co najmniej 15—20 kilogramów na jeden ceritymeter kwadratowy, odnośne bowiem naczynia włoskowate mają zupełnie dokładny wymiar średnicy erythrocytów, [!!!] stanowiących łączną część krwi będących najprawdopodobniej głównemi pośrednikami przeniesienia i rozprowadzenia energji życiodajnej w całym ustroju organicznym.
Wszelkie w tym kierunku poczynione doświadczenia wykazały, że energityczny wymaga dla swojego utajenia lub też rozmieszczenia obszar płaszczyznowy zaś masa materjalna zajmuje i wypełnia przestrzeń kubiczny.
Na tej podstawie jest też do zrozumienia i wytłumaczenia, jakiemu to tajemniczemu celowi służy ten nader rozległy obszar kwadratowy, którym jest wyposażoną powierzchnia wszystkich erythrocytów u dorosłego człowieka, obejmująca około 3.500 metrów kwadratowych, zatopionych w pięciu litrach krwi, po 5 miljonów w jednym kubicznym milimetrze, który to zapas krwi w toku 1 i ¼ minuty przy circa 100 uderzeń serca, posuwa się w całości przez płaszczyznę alweol płucnych o powierzchni około 90 metrów kwadratowych, jedynie w tym celu ażeby w skład krwi przyjąć ożywcze składniki powietrza i pozbyć się trujących odpadków gazowych i parowych, wydzielonych z krwi w ciągu 5/4 minuty.
Tlen w stosunku 21 i azot w stosunku 79 jako składniki atmosfery ziemskiej, ulegają ciągłym zmianom pod wpływem promieniowania słonecznego, wartość bowiem tlenu tak dla oddechu, jak i dla celów chemicznych, powiększa się pod wpływem intensywnego oświetlenia słonecznego lub też elektrycznego, co wszystko razem przemawia za tem, że promienie słoneczne zawierają w swojem jestestwie nie tylko światło i ciepło, lecz i pewną, dotąd nieznaną formę energii, niereagującą wcale na narządy zmysłowe, pomimo, że takowa jest wykazalną przy dokładnem badaniu energitycznej wartości odnośnych dwóch gazów w momencie oświetlenia, które to też odgrywają nader poważna rolę w życiu organicznem, tak, ze wypada przyjąć, że największą sumę energii otrzymuje żyjący organizm przez przyjmowanie i zużytkowanie tlenu, azotu, wodoru i węgla. W każdym razie to efekt, wykorzystania tych gazowych materjałów w celu uzyskania siły, może dochodzić w zdrowym organizmie 85 —9O%, gdy natomiast najlepsze maszyny wybuchowe ograniczają się na 36%, a maszyna parowa na l4 ¼ % efektownego zużytkowania zastosowanego materjału. Już dawniej sławny chemik Bercelius był tego zdania, że zachodzi różnica chemiczna pomiędzy powietrzem świeżem i nieświeżem. czyli pomiędzy powietrzem poprzednio naświetlonem a takowem, w ciemnem miejscu wyjałowionym, jednakowoż nieudało się jemu sprawdzić jakąkolwiek zmianę chemiczną lub też składową, w tym bowiem przypadku zawiodła najzupełniej waga analityczna, a tylko powonienie wskazywało na różnicę zachodzącą pomiędzy świeżem i nieświeżem powietrzem.
Dopiero później zajął się tą samą sprawą w naukowym świecie zupełnie nieznany w badaniu praw przyrody con amore zajęty profan, na którego życie słowiańscy bracia ukraińscy wykonały bestjalski zamach morderczy z końcem roku 1918, a chcąc go na podstawie zupełnie fałszywej, złośliwej denuncjacji zamordować, wrzucili dwa ręczne granaty do jego laboratorjum, po poprzedniem wpędzeniu go do wnętrza pod groźbą wymierzonego do niego rewolweru, nie zważając na to, że mają przed sobą bezbronnego prawie 70-letniego starca ułomnego, gdzie jednakowoż pomimo wybuchu granatu powodującego zniszczenie laboratorjum i tam nagromadzonych czterdziestu-kilkuletnich prac prawie cudownie ocalał i wykazał, że powietrze zaczerpnięte z oświetlonej atmosfery, posiadające cechę świeżości, wykazuje w zupełnie zaciemnionym miejscu, objawy bladego światła, które stopniowo rozchodzi się po całej ciemnej przestrzeni tworząc fosforyzujące obłoczki o powonieniu świeżości. Z tego też wynika, że cała atmosfera ziemska regeneruje się bezustannie pod wpływem disacocyjnego działania promieni słonecznych, oraz że waga analityczna nie wystarcza do rozpoznania różnic fizykalnych zachodzących tak w składzie powietrza, jak i w składzie związków fizjologicznie-organicznych nie dających się wypośrodkować w zwyczajnej drodze chemicznej. Nadmieniam, że wyłącznie na podstawie fizjologicznych badań i zapoznania się bliżej z funkcjami życiowemi wzorując się na takowych, doszliśmy do pożądanego celu ażeby uzyskać ten nadzwyczajny efekt, jaki wykazują silnice naszych statków powietrznych.
Doktor Vivisekcjonarjus podziękował za wyjaśnienie, lecz drażniło go jeszcze odnośne zdanie o niezbędnym nacisku 15—20 kilogramów na jeden centymetr kwadratowy, dla przesączenia krwi przez system kapilarny, takowy bowiem przewyższa nacisk pary, jaki jest zwyczajnie zastosowany do uruchomienia lokomotyw kolejowych, więc zapytał się uprzejmie, czy tu nie zachodzi przypadkowo jakaś pomyłka.
Na to Mr. Breguet zwrócił jemu uwagę, że naczyńka włoskowate mają tylko po kilka tysięcznych milimetra przekroju, więc odnośny nacisk w tej samej progresji redukuje się na nikłe miligramy, zresztą ten nacisk można uważać za mikroskopowy w porównaniu do nacisku atmosferycznego na płaszczyznę całego zasobu erythrocytów, który wykazuje tę kolosalny sumę, 35 miljonów kilogramów, co też wskazuje jak nader ścisły i potężny kontakt łączy fizyczne ciało ludzkie z otaczającą go atmosferą i że takowy stanowi integralną część jej masy i musi odczuwać wszelkie zmiany i zajścia, jakie się ujawiają nie tylko w pobliżu, lecz w nader odległych miejscach w atmosferze i mogłoby to się udzielić świadomości indywidualnej, gdyby człowiek w tym kierunku zjednał sobie należyte doświadczenia.
Wywody Bregueta doprowadziły do ostatecznej rozpaczy astronoma Gwiazdołykusa, którego jego asystent Kometochapus w dodatku potajemnem szturkaniem podniecał do oporu, przypominając jemu te nader ciekawe fakta, jakie nadarzyły się w toku ostatniej nocy po ostatniem zupełnym zaciemnieniu słońca.
Gwiazdołykus rozpaliwszy się jak burak, przerwawszy niecierpliwie dalszą dyskusję Bregueta zaznaczył, że technicy mają do czynienia tylko z ziemskiemi sprawami, zaś astronomowie są wybrańcami nieba, cała bowiem ich czynność ogranicza się do zjawisk niebiańskich, do których oni jedynie są uprawnionymi czynnikami, co można też stwierdzić zaszłemi faktami, jakich żadne oko ludzkie nie widziało i żaden rozum geniusza nie zdoła wyjaśnić, są to bowiem fakta wprost niebiańskie.
Otóż ostatniej nocy, która była po fatalnem zaciemnieniu słońca, gdy w towarzystwie swojego asystenta Kometochapusa przeszukiwano refragtorem o magnetycznym objektywie całe niebo, spostrzeżono po zachodzie słońca jakieś dziwne dwie linje świetlne na północno-zachodnium niebie, które przy bliższej obserwacji przypominały kometę o dwóch ogonach, z których jeden był zielony a drugi czerwony o dwóch głowach, z których jedna była czerwona a druga zielona. Szyja komety po za swoją podwójną głową była koloru prześlicznie ultramarynowego.
Cała kometa była otoczona mgłą białojaśniejącą, w której się unosiły płomyczki jako błędne światełka koloru fioletowego.[! to jest opis kolorów towarzyszących badaniom Rychnowskieg eteroidu] Obaj astronomowie ogromnie zaciekawieni rozbijali się myślami, co to może być za zjawisko, we wszystkich bowiem anałach astronomicznych z pradawnych czasów perskich, chaldejskich, egipskich, babilońskich i chińskich, nigdy nie było najmniejszej wzmnianki, ażeby coś podobnego spostrzeżono na firmamencie niebiańskim. Przeto wzbudzało to nadzwyczajne zjawisko niezwyczajną ciekawość tych uczonych pionierów niebiańskich. Nie mogli też spać z ciekawości, która ich owładnęła, więc pozostali na szczycie wieży w astronomicznem obserwatorjum, ażeby później zaobserwować dalszy rozwój odnośnego zjawiska.
Była ciepła noc a ten nadzwyczajny spokój, jaki panował w odnośnej wysokości pięcio kilometrowej, skłonił ich do drzemki.
Naraz odczuto tak gwałtowny wstrząs wieży, że obaj uczeni runęli na ziemię wraz ze stołkami, na których się zdrzemnęli. Cała wieża wahała się jak wahadło Galilego tak, że nie było możliwe kroku z miejsca zrobić ażeby się nie wywrócić. Równocześnie było słychać brzęk szkła i porcelany pochodzący od rozbicia szklanych kul i opraw porcelanowych, za pośrednictwem dotyczących aparatów skumulowano energie promieni słonecznych. Gdy ostatecznie nastąpił względny spokój, to przekonano się, że cała szklanna kopuła obserwatorjum agronomicznego jest obsypana jakimś dziwnym krystalicznym materiałem o niezwyczajnie wielkiej wadze gatunkowej, tak że takowa groziła zawaleniem się. Badanie przy brzasku dnia wykazało, że na wieży zawisły dwa wielkie jajkowate, szczelnie zamknięte naczynia opatrzone okienkami z jakiegoś dziwnego szkła, które od uderzenia o wieżę wykazywały zagięcia tak, jakby to był materjał metalowy.
Same naczynia wykazywały materiał, podobny do platyny, spojone były przez środek pierścieniem śrubującym się o prawym i lewym gwincie do obu połów tego jajkowatego naczynia.
Cała ta budowa robiła wrażenie nader ciężkiego metalowego naczynia. Gdy jednakowoż próbowano takowe zdjąć, to pokazało się, że to jest nader lekki przedmiot, tak jak mały aluminiowy balon Zepelina napełniony wodorem. W astronomicznym laboratorjum panowała dziwna ciemność materjał bowiem leżący na kopule, jakkolwiek nieprzeźroczysty dla światła dziennego, świecił wewnątrz kopuły światłem fosforyzującem, a gdy dalej badano przekonano się, że jest to kilkanaście cetnarów metrycznych czystego metalicznego radjum zmieszanego z helium, więc majątek tak wielki, o jakim się najpomysłowszemu fantaście na świecie jeszcze nie śniło. Z wielką troskliwością uprzątnięto ten niepomierny skarb z kopuły do wnętrza wieży, uważając ażeby nawet jednego grama nie brakło, takowy bowiem reprezentuje już pół miljona franków w złocie, a gdy okazała się bezpieczność dachu szklanego, to zajęto się przetransportowaniem odnośnych jajkowatych naczyń do wnętrza wieży na bezpieczne miejsce, wewnątrz bowiem tych naczyń słyszano dość silne pukanie oraz przeciągłe dźwięki pi, pi, pe, pe, a następnie trylery jakby pochodzące od olbrzymiego kanarka. Gdy wniesiono pierwsze naczynie i położono takowe na podłodze to poczęło się wnet katulać po podłodze, zauważono taż, że środkowy pierścień się obraca, poruszany od wewnątrz jakąś siłą oddziałowującą na odnośną obrączkę śrubową.
Wreszcie naczynie się rozdwoiło, a z wnętrza wydobywał się jakiś gaz, koloru fioletowego wydający nadzwyczajnie przyjemny, do niebiańskiej seksualnej rozkoszy pobudzający zapach, przypominający woń świeżej rozkwitniętej tuberozy.
W dalszem następstwie wydobywał się z wnętrza różnemi kolorami lśniący się koronkowaty welon, a gdy ostrożnie rozsunięto obie połowy naczynia od siebie, to pokazała się główka prześlicznej kobiety, której ciało było okręcone tym cudownym welonem koronkowym. Jej twarz mieniła się w przeróżnych cudnych barwach, wydawała się tak jak gdyby cała główka była wyrzeźbioną z jednego jak Iza czystego djamentu i zamiast zwyczajnych oczek iskrzyły się dwa prześliczne jasne szafiry promieniujące niebieskim światłem, oświetlając jak dwie cudowne lampy elektryczne całe otoczenie. Cała główka była obrośnięta szczerozłotemi piórkami na których pyszniły się oczka świecące kolorem zielonkowato-fioletowym, Usteczka uśmiechnięte, wyglądały jak wyrzeźbione z cudnego rubina, jednem słowem że obaj astronomowie oniemieli z rajskiego uniesienia, a gdy welon zesunął się i jej ciało stworzone jak ze szczerego światła księżycowego, to obaj dostali napad szału miłosnego, jeden drugiego chwytał w objęcia i poczęli się całować na zabój aż sobie .pokrwawili wargi. Tymczasem wysunęła się cała rajska postać tej niebiańskiej niewiasty z tego jajkowatego naczynia wyścielonego puchem jedwabnym i stanąwszy na równe nogi, poczęła potężnym głosem jak wielki kanarek coś wyśpiewywać i pokazywać gestami czego niestety żaden z tych dwóch mędrców gwiazdarskich nie rozumiał. Każdy z nich patrzył się z wielkim podziwem na te prawdziwie rajską postać wobec której piękność Phidiasa i Prasejtelesa mogły uchodzić za karykatury. Jej księżycowe ciało było częściowo pokryte różowym puszkiem, na ramionach i poniżej kolan nogi były opięte złotą gałązką liści laurowych z pomiędzy których iskrzyły się rubinowe gwiazdy o brylantowych centrach, zamiast pończoch iskrzyła się tkanina ze szczerego złota udekorowanego gwiazdami szmaragdowemi. Całe piersi były okryte wiązanką ciągle żywych cudnych kwiatów, a głowę zdobił dyadem platynowy iskrzący się ubiorem brylantowym z czarnych i niebieskawych brylantów. Szyję zdobiła kolijka z pereł wielkości orzechów włoskich.
Astronomowie stali przed tym cudem nieba jak pozbawieni rozumu drewniani pajace, było to wprost rajskie widmo oszałamiające rozum i duszę ludzką a to tem więcej, że było nakryte na wpół przeźroczystym welonem utkanym najwidoczniej ze szczerych promieni słonecznych.
Na ostatku zajaśniało coś w uczonych głowach tych gwiazdowych mędrców, przypomniał sobie bowiem Gwiazdołykus, że czytał raz w prastarej książce greckiej z czasów Homera, że na wyspach kanadyjskich tamtejsi mieszkańcy często posługują się nader podobną mową do śpiewu kanarków i że kanarki sprowadzone z odnośnych wysp wyśpiewują dawne dzieje i poezje dawno wymarłych mieszkańców odnośnych wysp.
Jak tylko ta myśl rozgrzała głowę Gwiazdołykusa, wnet zatelefonował zapomocą radjofonu wynalezionego przez profesora Doktora Kołtoneusza, do stacji wysp kanadyjskich z uprzejmem zapytaniem, czyby nie mogła pośredniczyć w wytłumaczeniu odnośnych kanarczych dźwięków fonetycznych, a gdy mu to przyrzeczono. to zaprowadził tę rajską niewiastę przed telefon, dając jej na migi do zrozumienia, ażeby zaśpiewała do tuby telefonicznej, a gdy to uczyniła, to wnet uzyskała odpowiedź melodyjną w tonie kanarkowym, z czego się nader ucieszyła i poczęła śpiewać coraz to donośniej. Wkrótce dowiedział się profesor Gwiazdołykus, że odnośna osoba jest mieszkanką słońca i że się wybrała unosząc się na promieniach słonecznych wraz ze swojem mężem na wycieczkę do planety Marsa, gdzie według ściślejszych badań sławnego astronoma Chiaparelego zbudowano rozległą sieć kanałów według projektu inżyniera hrabiego Lesepsa pod uczciwem kierownictwem panamskm,[!!] których otwarcie nastąpiło w odnośnym czasie i gdy na nieszczęście ujawiło się równocześnie absolutne zaciemnienie słońca, to w tym zmroku zbłądzono z drogi i dostano się w obręb działania grawitacyjnego ziemi, gdzie nabito się na jakiejś żelaznej kracie wieży warjackiej i że jest bardzo zaniepokojona o los swojego małżonka w którego towarzystwie została przyciągnięta siłą grawitacyjną ziemi.
Ażeby się dłużej nie trwożyła to za pośrednictwem telefonisty z wysp kanadyjskich uwiadomiono tę nadobną niewiastę niebiańską o tem, że podobne jajkawate naczynie leży na szczycie wieży i że niebawem przeniosą takowe do lokalu w którym się ona znajduje. Nadzwyczajna radość zabłysła z jej pięknych szafirowych oczu.
Astronomowie wnieśli odnośne naczynie do wnętrza obserwatorjum, a gdy go położyli na podłodze, to takowe wnet poczęło wirować i w końcu gdy się rozkręcił wewnętrzny pierścień, to się rozpadło na dwie części a z wnętrza wydobył się młody rosły mężczyzna, który jednakowoż zamiast stanąć na podłodze, podniósł się zaraz aż pod samą kopułę szklaną, jego bowiem ciało zamiast przyciągane było odpychane od ziemi.
Działo się to wprost przeciw matematycznie dokładnie obliczonemu prawu Isaka Newtona, więc astronomowie jako wybitni matematycy zbaranieli do reszty gdy w dodatku spostrzegli, że w tym momencie i ta nadobna niewiasta podniosła się też pod kopułę obserwatorjum, ażeby się przywitać swoim hożym małżonkiem bujającym na wysokościach kopuły.
Jeszcze więcej zdziwiły ich podeszwy tych dwóch istot, takowe bowiem byty sporządzone ze samych do siebie kunsztownie spojonych austriackich dukatów, — jakim to cudem dostały się te dukaty na słońce ażeby tam fabrykować z nich podeszwy do sandałów tamtejszych obywateli, to chyba wykryje się przy jakimś procesie odnoszącym się do szachrajstw monetarnych przez neutralnych obywateli, wybrańców Bożych i Patent-Chochemów.
Rozpoczął się kanarkowy śpiew tych nadobnych niebiańskich małżonków, których wahające się nogi w powietrzu przypominały Herę, gdy ją w obłokach z kowadłami na nogach, zawiesił jej małżonek Boski za karę przesadnego używania języka.
Głowa tego niebiańskiego mężczyzny była tak cudownie uformowana,ze przypominała głowę boga Zeusa uformowaną z kości słoniowej przez sławnego rzeźbiarza Praxitelesa, w ogóle cała budowa jego wspaniałego ciała, mogła posłużyć za ewentualny model o ludzkiej wyobraźni istoty Bożej. Jego oczy jaśniały jak dwa potężne rubiny światłem czerwonem, rzucały krwawy blask po całem laboratorjum astronomicznem nadając takowemu wygląd magiczny.
Całe jego ciało było pokryte łuską, mieniącą się podobnie jak perłowa macica w dwóch kolorach czerwonym i zielonym, wykazując tylko miejscami odblask cudowny światła niebiesko-błękitnego.
Głowa była okryta koroną uformowaną z wiecznie żywych niezapominajek a ze złoto-żółtej brody wydobywała się smuga różnokolorowego światła, jak z tęczy, gdy arka Noego po potopie świata stanęła już na mieliźnie.
Całe obserwatorjum zamieniło się na istotny raj arabskiej fantazji z tysiąc i jednej nocy.
Na szczęście małżonek tej parki niebiańskiej był biegłym w kilku językach ziemskich, a dlatego, że oprócz języka używanego w Durnopolis podobnego do zupełnie zbacierzonego żargonu żydowskiego, obaj astronomowie łamali też łacinę i grekę, więc próbowano porozumieć się po łacinie, co wzbudziło ogólną radość.
Wkrótce dowiedziano się, że jest to Helios, syn Phobusa, a jego nadobna małżonka jest daleka krewna Hery i nazywa się Aurora.
Rozpoczęła się ożywiona rozmowa, a Helios ogromnie się zdziwił gdy dowiedział się jaki to ród ludzki i hańbiące stosunki panują na ziemi, jak okropnie zbaciarzył się już ród ludzki pod wpływem światłej kultury hebrajskiej, jak to z istot podobnych do Boga utworzyły się poczwary zachłanne i krwiożercze jak tygrysy bengalskie, jakie to wynalazki i sposoby obmyślała nauka za judaszowską zapłatę, dla wzajemnej zagłady całych narodów w celu uzyskania lichwiarskich procentów, wreszcie co to za zbydlęcone kreatury hebrejskie, które prawie dziecinne panienki sprzedają do domów rozpusty, urządzają tego rodzaju demoralizujące rajskie zabawy, że sam diabeł by się takowych powstydził i zbaraniał z konceptu tego najskrajniejszego zepsucia, Jednem słowem zepsucie Sodomory i Gomory mogłyby wobec tak wzorowego zepsucia uchodzić za niewinną zabawkę dziecięcą.
Gdy się o tem wszystkiem dowiedział Helios, to począł się trwożyć o swoją małżonkę ażeby przypadkowo nie została sprzedana przez jakiegoś wyrafinowanego handlarza dusz do uprzywilejowanego domu rozpusty, gdzie modni Krözusowie studjują konwencjonalną Syfo i Tryptologje przy dźwiękach cudnej muzyki tureckiej. Poprosił więc astronomów ażeby nie puszczono jego małżonkę do tego moralnie zupełnie zbankrutowanego miasta, pod istniejącemi bowiem warunkami, wypada jak najprędzej wrócić do swojego słonecznego domicilu, jak sobie krew psuć i duszę maltretować terał bestjalskiemi zarządzeniami przewielebnej żmiji syjońskiej, która przeistacza całą ziemię na otwarty grób, przy swojej wzorowej hodowli złotego cielca, srebrno-dajnych krów i pielęgnacji buhajów bandyckich zagrażających każdemu prawdziwemu rozwojowi kulturalnemu.
Nagle rozległ się spotęgowany świergot kanarczy i zanim się, obaj astronomowie spostrzegli, już pewna część szklanej kopuły obserwatorjum astronomicznego została wytopiona energitycznymi promieniami jakie się nagle wydobyły z głów tej słonecznej parki niebiańskiej i tym otworem frunęli ci nadobni goście empirjum słonecznego uniesieni promieniami słonecznemi do nieskończoności wszechświatowej, ażeby złożyć raport wszechmogącemu Bogu o zwierzęcych stosunkach jakie panują na ziemi.
Astronomowie przerażeni tym widokiem, zostali zahypnotezowani i unieruchomieni jak dwa posągi z marmuru kararyjskiego na Monte Pineio w Rzymie, a gdy jeden z nich się ocknął i chciał posunąć jedną połowę jajkowatego naczynia pozostałego po tych niebiańskich gościach, przekonali się, że takowa posiada tak olbrzymi ciężar, jak gdyby była na stałe przy-nitowana do podłogi obserwator jura. Przy dalszem badaniu odnośnego materjału, który po ciemku świecił różnokolorowym światłem, jakie dotąd jeszcze nie zostało zbadane przez uczonego Rutherforta, znaleziono, że takowy posiada 29 razy większy ciężar gatunkowy jak platyna, nie da się też stopić nawet w piecu, elektrycznym, — posłano go więc jako próbkę do British-muzeum, czy do Royal Society do Londynu, Anglicy bowiem wszystko wiedzą, nawet jak można upiec Beefstyk bez ognia a Puding zrobić ze świeżego powietrza indyjskiego.
Następnie udało się cale towarzystwo do sali komercjalnej, która graniczyła ze salą jadalną. Nad portykiem tej nader, ważnej ubikacji, w której odbywały się wszelkie interesa handlowe i rzetelne szachrajstwa giełdowe, widniał napis skreślony wielkiemi złotemi literami: „TIMES IS MONEY”.
Mr. Breguet z pewną rezerwą prostował to zdanie, mówiąc że : „CZAS TO PRACA A PIENIĄDZ TO PŁACA! Co jednakowoż nie zostało sympatycznie przyjęte przez ogół towarzystwa przejętego na wskroś błogosławionym duchem kapitalistycznym, które upatrywało swoje ziemskie zbawienie w lichwiarsko-procentowej dewizie: „CZAS TO PIENIĄDZ".
Była to nader obszerna wysoka sala zapełniona półkami, regałami książkowemi, przyrządami telefonicznymi, maszynami do pisania i do rachowania procentów od procentów i innemi szwindlerskiemi rupieciami. Największą osobliwością pomiędzy różnymi afiszami, obwieszczeniami, rozporządzeniami i przepisami stanowiły dwie wielkie, w brązowych ramach oprawione tablice, jedna z białego marmuru o złotych literach wyszczególniała 10 Przykazań Plutokratyzmu niezbędnych dla uzyskania błogosławionego Mamonu ziemskiego, zaś druga z czarnego marmuru o literach ognistych, zawierała Święte Szatańskie Ewangelium plutokratyzmu.
Odnośnych dziesięć zbawiennych przykazań opiewało :
X. PRZYKAZAŃ PLUTOKRATYZMU NIEZBĘDNYCH DLA UZYSKANIA BŁOGOSŁAWIONEGO MAMONU.
I.
Nie pracuj ! - bo praca to hańba! Majątek, procent i ogólne wsławienie się Twego powszechnie pożytecznego jestestwa, jest celem Twego materjalnego posiadania wyłącznie uprzywilejowanego życia ziemskiego.

II.
Lekceważ wszystkie pracujące i myślące istoty oraz nie wierz nikomu, indywidualność bowiem jest od dawna bez waloru,- pamiętaj, że każda taka istota i każdy fizykalny, chemiczny i mechaniczny proces w przyrodzie powinien wyłącznie służyć dla Twoich egoistycznych celów jako absolutne narzędzie, wydające procentowy haracz, nie grzesz marnie utopiami, miłością bliźniego i wiarą w wszechwładnego Boga idealnego.
III.
Bądź zewnątrz zawsze gładkim i opornym jak szczere złoto ! - ozdób się też z jego, bezwładną, śmierć symbolizującym przepychem i leniwą bezwładnością, - nie ulegaj szkodliwym wpływom prawdy i sumienia, - ignoruj wspaniałomyślnie każde przekleństwo, rzucone marnie na Twoją nader zacną osobę.
IV.
Przysposób swoje szlachetne życie jak najwygodniej i najprzyjemniej, ażebyś jak najdłużej sławnie żył — zniewalaj też zawsze, jeżeli twoja dobroć nie skutkuje, należyty przemocą i wszelkimi utartymi sposobami, ażeby wszystko tytko z Twojej bezgranicznej łaskawości istniało i wyłącznie Ciebie jako prawdziwego dobroczyńcę ludzkości w gorących modłach wysławiało.
V.
Pamiętaj też bardzo dobrze, że przyroda w całości stoi li tylko pod Twojem wszechmądrem dowództwem, a Ty jedynie jesteś uprawnionem stworzeniem, korzystać z jej błogosławieństw i tylko Tobie jako posiadającemu z łaski Bożej, w celu zagrabienia procentowego haraczu, wszystkie utwory Boże zużyć lub też doszczętnie zniszczyć! Wyrywaj bez namysłu ze serca ziemi wszystkie wnętrzności, przeważnie minerały opałowe, obdzieraj ziemię z jej uroczej szaty świątecznej! Wyrąb lasy, ażeby owad swobodnie niszczył płody polne, — obróć w popiół wszystko dla twego uprawnionego zysku! Powoduj usilnie wszelkiemi ukrytymi podstępnemi sposobami, krwawą pożogę wojenną! Wyziewy z bohatersko gnijących trupów siejące wokół zarazę, będą; krzewić epidemie, — zrób bez namysłu y wytknienia z całej planety ziemskiej jednolitą otwartą otchłań grobową! Wspaniała zgroza Twego potężnego dzieła zaważy w losach świata i zapełni szczelnie Twoje rajskie schowki procentowem złotem i okryje twoją zacną .osobę sławą i nadziemskiemi honorami.
VI.
Zwalczaj troskliwie w samem zarodku każdą pozornie rozumną, lecz zasadniczo zupełnie błędną i szkodliwą wiedzę, która się odważa z żyjącej istoty wyłącznie materialnej bezmyślnej, stworzyć istotę nie tylko myślącą, lecz nawet marzącą o prawach gołego człowieka. Taka to niedorzeczna, z ogólną dewizą: „Czas to pieniądz" sprzeczna wiedza jest zbyt niebezpieczna, dąży bowiem nierozumnie i niesłusznie do szkodliwego poskromienia gorączkowej nader pożytecznej egoistycznej zachłanności materjalnej.
VII.
Pomagaj zasadniczo zawsze bogatszemu i mocniejszemu, na biedniejszym bowiem i słabszym zysk jest nader wątpliwy. Tę cyframi nieokreśloną, zasłużoną nędzą miotane istoty powinny nauczyć się wszechmądrości, ażeby same sobie radziły i pomagały.
VIII.
Osłaniaj się bohatersko, za krwią wolności uświęconą tarczą herbową lub też za zbutwiałymi mamonowymi cyrografami lub dekretami Twoich błogorodnych przodków! Odmów ogółowi nędzarskiemu grzecznie i stanowczo wszelkiej słuszności, — ogólna sprawiedliwość należy się jedynie tobie jako zasłużona nagroda za dobrodziejstwa, jakie Ty i Twoi zacni przodkowie zaskarbili sobie u pospólstwa swojemi nieśmiertelnemi czynami humanitarnymi.
IX.
Pogardzaj pozornie pieniądzmi, lecz nie spuszczaj nigdy z oczu twojego uwielbianego, strumieniami łez ogólnej nędzy okupionego złotego cielca, on bowiem jedynie, jest twoim niezawodnym ideałem, który Cię zaprowadzi do każdego z Twoich uświęconych celów! Pamiętaj, że nie błaha wiedza jest mocą i prawdą, jak to głosi bezrozumny idealizm, lecz prawne posiadanie materialne i wszelkie przywileje jakie są z takowym połączone i które czynią wiedzę zależną od twojej łaski i dobrej woli.
X.
Ukrywaj zawsze zasadniczy cel Twoich operacyj pieniężnych oraz upiększaj błogo sugestjującymi frazesami, religijno- patrjotycznymi wszelkie Twoje uczciwe manipulacje z mamonowymi cyrografami i szwindelakcjami, ażeby zahypnotyzować wolę zbarniałych ofiar procentowych! Zwlekaj do rozpaczliwej ostateczności z wypłatą Twoich zobowiązań wobec biedniejszego, tenże nie może uczynić Ciebie odpowiedzialnym z powodu braku odwagi i środków, zaś fruktyfikacja Twojego mienia rozszerza się w ten niewinny sposób. Natomiast oskarżaj bezzwłocznie wszystkich jako złodzieji, którzyby się odważyli okruszynę Twojego rzetelnego zbytku chociaż z głodu naruszyć ! Wywłaszczaj i licytuj za bezcen do ostatniego strzępu takiego w płaceniu Tobie rzetelnie przynależnych procentów zbiedniałego opieszalca i oddawaj też przynależną część tobie usługującej, niesłusznie obwinionej, zgniliźnie społecznej, judaszostwu i szpiegostwu, - nie rachuj się też ściśle z życiem biedniejszego i słabszego, bo śmierć jest rzeczywiście jego jedyną istotnie bezprocentową przyjemnością. Wykonuj też Twoje błogosławione czyny w ten przebiegły sposób, ażeby Twoja szlachetna nietykalna istota nadziemska wzbudzała zawsze i wszędzie i u wszystkich z Twojej wspaniałomyślności żyjących rajską śmiertelną trwogę i piekielny postrach!


W IMIENIU Z-LOTOS-RAJA ZA ZEZWOLENIEM Z-ŁODZIE-JUCHY.

Treść pisemna zawarta na tablicy czarnomarmurowej była następująca:
SZATAŃSKIE EWANGELIUM PLUTOKRATYZMU.
1)Szanuj lichwiarzy i inne pijawki dobra społecznego, oddaj hołd podstępowi, zdradzie szpiegostwu, ogółem powszechnej zgniliźnie społecznej, wykorzeń doszczętnie szkodliwą miłość i ludzkość z litościwych serc ludzkich.
2)Ukrywaj zawsze nagą prawdę i uwielbiaj pokornie wszelką mądrość egoistycznie-materjalistyczną, oswobodź się doraźnie z wszelkich szkodliwych uprzykrzeń sumienia i chorobliwych napadów Twojego rozumu, — tylko jako prawdziwy automat, ożywiony bezgraniczną chciwością będziesz wiernie służył wielkim czynom materjalizmu.
3)Przyczyń się skutecznie do błyskawicznego zagrabienia materiału kapitalistycznego ! - wyrażaj zawsze usprawiedliwioną pogardę dla prawdy, wolności, sprawiedliwości, uczciwości, jak i wszelkich człowieka ośmieszająco-zdobiących cnót,
4)Zastosuj wszystkie środki, ażeby każda zgroza gwałtu i bostjalsko-krwawą, bezgraniczną zachłannością i zbrodniczą chciwością usprawiedliwiona wojna uchodziły zawsze w pojęciach ogółu za święte środki prawne, kulturalne, cywilizacyjne i patrjotyczne! wykpiwaj skutecznie marną głupotę idealizmu i przesadnej idjotycznej moralności.
5)Jeżeli przemoc masz już należycie zapewnioną, to nie ukrywaj się więcej pod płaszczykiem religijno-humanitarnym, wyznawaj już otwarcie, że tylko pieniądze i inne materjalne skarby są prawdziwym Bożkiem ziemskim i że do impertynencko-odważnych należy też, pieniądzmi zawojowany świat.
6)Nie rachuj się nigdy z życiem organicznym ani z prawami przyrody, przestrzegaj ściśle przykazania błogosławionego Mamona i użyj wszelkich środków dla osiągnięcia należącego się Tobie słusznie na mocy posiadania i dziedziczenia haraczu lichwiarsko-procentowego ! Twój Bożek będzie zawsze z Tobą, przy Tobie i będzie coraz więcej usprawiedliwiał Twoje haniebnie nieśmiertelne czyny Amen.


Bagnogród Luciferus w nocy 7 marca 1900.,
W IMIENIU SATANA
I ZA ZEZWOLENIEM BELZEBUBA
wydano ex archiwo Lucyfero.

Gdy wszyscy goście zawitali do sali komercjonajnej, to zauważono niepomierne ożywienie się arystypa, który czuł się tam jak w swoim właściwym żywiole i w pewnym uniesieniu podjął się tłumaczyć niektóre urządzenia sali i z wielkiem podnieceniem wskazał na te dwie tablice, że takowe są najcenniejszym skarbem jakim się jedynie może poszczycić, takowe bowiem pochodzą wprost z warsztatu Satanasza, któremu własną krwią zapisała się prawie cała śmietanka miastowa i wszystkie te Biljony i Tryljony, które miasto posiada efektywnie w złocie, zawdzięcza też wyłącznie tym sławnym, na tych tablicach skreślonym poradom Satanasza, który już od wielu setek lat użycza swoim wiernym wielbicielom swoją djaboliczna pomoc nawet w dowód swojej nadzwyczajnej łaski, założył wspaniałą filję pieklą w głębokich podziemiach sławnego grodu Durnopolis.
Ten piekielny przytułek okazał się wielkim dobrodziejstwem dla miasta, całe prawie miasto bowiem otrzymuje z tego piekielnego żaru swoje ciepło w lecie zaś, jest przyjemnie, ochładzanem, piekielne bowiem trudy satanasza i jego konsortów, polegają nie tylko na smażeniu w smole, lecz i na zamrażaniu w amoniaku wszystkich niepoprawnych dusz umarłych, którzy za życia sprzeciwiały się płacić procenta specjalistom lichwiarskim.
Arystyp wyszczególnił też z prawdziwem uznaniem, jaką to racjonalną gospodarkę finansową prowadzi zarząd miasta i jak to prawie cały świat płaci miastu miljardowy haracz procentowy w złocie za pożyczki zasadniczo udzielone tylko cyrografami papierowymi.
Podnosił z wielkiem uznaniem, jak pożyteczną rolę odgrywa w jego państwie każdy robotnik pracujący w pocie czoła dziennie co najmniej 10 godzin, mieszka bez szemrania w wilgotnej podziemnej norze przy sztucznem oświetleniu, odżywia się prawie wyłącznie tylko chemicznie regenerowanemi odpadkami miejskimi, zadawala się nader skromnem wynagrodzeniem, uiszcza prawie przy każdym, nawet najdrobniejszym zakupie bez szemrania haracz kapitalizmowy, nawet gdy już wyzionął ducha, to jego grzeszne ciało służy jeszcze dalej celom przemysłowym, miejscy chemicy bowiem extrahują z niego drogocenne materjały organiczne klej, oleje do smarowani, naszych powozów i automobili, a kości spreparowane na szpodjum, oddają drogocenny materjał dla użyźniania ogrodów i plantacyi miejskich.
Jak to szanowni panowie z moich wywodów mogą ocenić, to wszelkie nasze zarządzenia, cechują wzorową praktycznością a precyzja z jaką jest wszystko uskutecznione, zagwarantowała nam też pewność naszych dochodów pieniądze sypią się do naszych kas zewsząd jak do łona nadobnej Danae'i.
Wszystko jest u nas praktycznie wyzyskane, — nawet dzieci robotnika tak chłopczyki jak i szczególnie dziewczątka, jeżeli mają ładne twarzyczki i pulchne ciałko, to nawet otrzymują stałe intratne zajęcie w świątyni Syfilindy, gdzie wesoło. bawią zdegenerowanych lowelasów i homosexualistów bogatych pod ścisłem kierownictwem nader rozkosznej kapłanki, panny Flądroszmaty i pobierają od niej światłe lekcje erotyczne w masochizmie sadyzmie i w sodomizmie.
Pod względem kulturalnym nic nam też nie brakuje, z całego bowiem świata przysyłają nam kapitalistycznie uprzywilejowani handlarze dusz ludzkich, młode niewinne niepokalane dziewice do naszej świątyni Syfilindry, gdzie pod światłym maciornikowskim kierownictwem doświadczonej kapłanki Flondroszmaty, wyedukowuje się takowe na idealnie kulturalnie kapłanki kultu sexualnego, które potrafią zadowolić jeszcze takiego, do ostatniego strzępu zupełnie wyuzdanego, bogatego rozpustnika sexualnie zbankrutowanego, oraz zdołają wyuczyć naszą dorastającą młodzież teoretycznie i praktycznie we wszystkich tych cennych sposobach, niezbędnych do osiągnięcia wyuzdanych rozkoszy ziemskich oraz do zrujnowenia ciała i duszy. Trunki i pożywienie mamy jak najlepsze jakie tylko istnieją w całym świecie, a to najlepsze kawiory, ostrygi, homary, pasztety, ananasy, ect. szampany pierwszej marki, koniaki, likiery z Feacamp, wina tokajskie, hiszpańskie, bordeauskie, greckie, sery, portery angielskie ect. ect. tuti quanti, nasze pieniądze bowiem i nasz kredyt mają nieograniczoną wartość na całym globie ziemskim. Chodzimy w najwykwintniejszych kostjumach, mieszkamy jak w zaczarowanym raju a to wszystko zawdzięczamy tym praktycznym mądrym zarządzeniom jakie się od setek lat ustaliły w naszym państwie i w gospodarce wszechstronnie praktycznie wypróbowanej.
Tak samo nasz polityczny porządek i bezpieczeństwo jest wzorowem, policja znakomita, sprawiedliwość idealna, zdrowotność nadzwyczajna, a co do obrony krajowej, to wcale nie oszczędzamy w wydatkach na zakupno mnożących się wynalazków morderczych, bez których kapitalizm stałby się niemożliwym, tylko krwawa siła bowiem czujnego pogotowia wojennego, jest tą skuteczną antypiryną która uspakaja wszelkie rewolucyjne zachcianki naszego poczciwego plebsu. Kapitalizm i militaryzm są dwaj bracia Siamscy, którzy jeden bez drugiego istnieć nie mogą, jak to świadczą nieśmiertelne słowa tego bohatera masomordowego Montekukuliego, który określił jasno, że wojenny stan wymaga wyłącznie trzech rzeczy, mianowicie: Po pierwsze pieniędzy po drugie pieniędzy i po trzecie znowu pieniędzy — takowych nam nie brakuje, więc możemy prowadzić wojnę z całym światem.
Zresztą w tejże kwestji zabierze głos nasz bohaterski jeneralisimus excelencja Prochus Zabijakus, który posiada wszelką kompetencję w sprawach obrony ojczyzny i wszelkich utajonych praw kapitalizmu przed zachłannością klasy tworzącej, myślącej i pracującej.
Na te parole arystypa, wygramoliła się z pośrodka gości szanowna figura jego exceiencji Prochusa Zabijakusa i odchrząknąwszy się potężnie kilka razy, że aż szyby okien zadudniały, rozpoczął ochrypłym głosem grzmocić z powagą profesora mordologji swóją prelekcję, podsuniętą jemu przez jedną z tych mizernych kreatur, co swoją mądrość praktycznie sprzedały na kilogramy za bezcen, wszechwładnym potentatom złotego kapitalizmu.
Nader słuszną uwagę podniósł jaśnie wielmożny pan arystyp, że stan wojenny opiera się wyłącznie na potrójnym fundamencie pieniężnym, tak w kosztownym zakupnie co raz nowowynalezionych maszyn i materjałów morderczych, przydatnych do pospiesznej ekspedycji ludzkich dusz do wiecznej wieczności jak i w kosztowniejszym wynagrodzeniu tych wszystkich bohaterów, którzy ochoczo poświęcają swoją krew w ofierze ojczyźnie i w obronie tej wspanialej kultury, jaka się ujawiła z rozwojem zasad kapitalistycznych, w naszym błogosławionym kraju złota i procentologji, panującym dziś już prawie nad całym światem.
Do jakich i to zboczeń doszło w pradawnych czasach, gdy kapitalizm jeszcze tego nie był świadom, że wojskowy stan jest jego prawą ręką, niechże posłużą fakta, jakie się działy w sławnej starej Europie jeszcze w pamiętnych latach 1914—1919. Wówczas broczyła cała Europa w krwi, nawet Japonia i Ameryka pomagały, ażeby krew ludzka potokami i rzekami dopływała do mórz a łodzie podwodne dostarczały znakomity żer dla rekinów i polipów morskich; miljony egzystencyj ludzkich poszło na marne a miljardy mienia zapracowane w pocie czoła, w pożytecznej pracy, przelało się do kieszeni zachłannych Armeelieferantów, którzy też zbrodniczo podżegały ten pożar wojenny, w celu wydobycia coraz większych procentów, nie tylko już na środkach morderczych, lecz i na strawie głodomornej narodów zamieszkujących ten kulturalny skrawek ziemi środkowo-europejskiej.
Wszystko to się odbywało wspaniale dla upolowania blichtru, chwały i powagi majestatu ukoronowanych zastępców Bożych na tej marnej ziemi, a gdy dziejowa Nemezys strąciła tych ziemskich Półbożków z ich żmudem ludów pozłoconych i krwią ludzką udekorowanych tronów, na których się obżerali, opajali, demoralizowali i w ostatku degenerowali, to ponownie całe roje a to już nieukoronowanych opryszków imitowało to dawne utarte rzemiosło wojenne na swój właściwy sposób, jeszcze więcej kulturalny i lukratywnie intratny.
Urządzano wspaniałe kanonady z dalekonośnych armat do otwartych miast pociskami eksplodującemi i zatruwającemi swojemi wyziewam otoczenie i zabijano na vivat bezbronnych mieszkańców, starców, dzieci i kobiety, ażeby zadośćuczynić wszelkim osobistym pragnieniom i wszelkim wymogom wówczas panującej kultury, wykrystalizowanej na filozoficznym gnoju średnioeuropejskich Kulturträgerów, sławnego państwa Bufalo Bili II znajdującego się pod cenną opieką ekscelencji Hintenspucka & Lutentropfa, którzy w ostatku zachorowali na pypec z radości że znalazły godnych naśladowców na ziemiach czerwonej Rusi, którzy pod sławnym kierownictwem swoich germańskich opiekunów, z hyperpoprawnym sposobem zabrały się do takiego, historyczną sławę ugruntowującego dzieła, dotąd bowiem w ich szlachetnych duszach niewygasłe te wspaniałe instykta Tatarzynów, Kałmuków, Mongołów, Hunów i Tamerlanów azjatyckich, które się rozwinęły z biegiem czasu tak nadspodziewanie znakomicie, że to co dawniej potrafiono wymordować i spalić w ciągu jednego miesiąca, przy obecnym zdziczeniu wymaga tylko kilka mizernych godzin czasu.
Ci przezacni bracia, których niesłusznie nazwano zdrajcami słowiaństwa, wspierani przez zacnych bohaterów Vaterlandu, pozostawiwszy swój bogaty i piękny kraj pod czujną opieką bolszewików rosyjskich zawitały pewnej przedświątecznej nocy do królewsko-stołecznej metropolji bez żadnego poprzedniego meldunku.
Gdy z brzaskiem świątecznego dnia rozpoczęły dzielnie swoją kulturalną robotę z muzyką na gwizdałkach strzelb maszynowych, to nieuradowani mieszkańcy tego grodu, dowiedziawszy się, co za zacni goście bawią w murach tego miasta a którzy usilnie starają się zaszczepić obywatelstwu wiekopomne ideały kultury ukraińsko-germańskiej, tak dobitnie, że przez całych dwadzieścia jeden dni i nocy trwających wspaniałych orgiach handgranatów, strzelb maszynowych i różnych innych instrumentów morderczych, bezkarnie nikt się nie odważył korzystać z pokrzepiającego daru Morfeusza, aż ostatecznie, przebrała się miarka aż młodzież a raczej przeważnie jeszcze dzieci, doprowadzone do rozpaczy, zebrały się hurmem do stanowczego wyproszenia tych bohaterskich naśladowców Wandalów poza rogatki miejskie.
Jednakowoż ci niezwyczajni bohaterzy kochali zanadto to niewdzięczne miasto prawie tak samo jak zapobiegliwy rzeźnik kocha tuczne świnie, którą zamyśla zakupić czeskim cyrklem, — więc pozostali ponad pięć miesięcy, jak najwierniejszy pies na czujnej straży, ażeby co dzień unieszczęśliwić mieszkańców coraz to nowym ładunkiem granatów nieczeskich i szrapneli eksplodujących w celu ułatwienia im szybkiego awansu do raju pozagrobowego oraz ażeby bezmyślnie i bezcelowo wszystko to niszczyć co w pocie czoła stworzyła pożyteczna praca rzemieślnika i zatruć jadowitemi gazami tę odrobinę powietrza miejskiego w jakim się mnożą rozległe kultury bakterii gruźlicy, tyfusu plamistego cholery, czerwonki, ospy, kiły ect. ect.
Powyższa bestjalska gorliwość była bezgraniczną, zepsuto bowiem wodociągi miejskie i urządzenia elektryczne, ażeby miasto pozbyć wody i światła, aż doszła ta potworność nieludzkich hord do zenitu w czasie gdy palące i wybuchające składy amunicji uistaczały w mieście prawdziwy sądny dzień, to w tryumfie szału rzucili ci bohaterscy rycerze najskrajniejszej nieludzkości jeszcze w dodatku 260 granatów na znękanych mieszkańców miasta.
Wszystko razem ilustruje należycie, co wypada sądzić i zapamiętać raz na zawsze o tak niebywałem bestjalstwie a dalej o tem, że nie oszczędzając szpitali i kościoły, sprofanowali swoje własne kościoły a nawet swojego Metropolity, który modłami błogosławił ich oręż, jaki prawdopodobnie otrzymali ; na procentowy kredyt od bohaterskich Kulturträgerów, tego sławnego Vaterlandu, gdzie się zrodziły te armaty, co skrytobójczo zabijają niewinnie modlący się lud po za obrębem 120-kiło metrowym.
Cała Europa była przejęta zgrozą, lecz co na to poradzić, jeżeli równocześnie z tą zgrozą, nowo jeszcze tuczniejsze procenta były na. pełnym widoku więc nikt się nie rumienił z hańby, jaki zadawano kulturalnemu narodowi, ludzkiemu, zbankrutowanemu doszczętnie z wszelkich uczuć ludzkich; najkrwiożerczy tygrys bengalski mógłby uchodzić za potulnego baranka wobec takiej rozbestwiałej, z wszelkiej ludzkości wyzutej zdziczałej hordy, hańbiącej swojemi niepoczytalnemi czynami wszystkie szczepy rodu ludzkiego na ziemi.
Wypada się radować z tego, że takowe ultrabarbarzyńskie czasy dawno już minęły a nasza obecna wojna jest zupełnie postępowa, doszła bowiem da tak potężnego rozwoju technicznego, że byłoby to niesłychanem szaleństwem, gdyby przeciwnik nie zgodził się na wszystkie upokarzające warunki i walkę sprowokował.
Proszę sobie tylko wyobrazić wybuch takiej armaty o kalibrze stopiędziesięciu centymetrowym, szczelnie elastycznie oprawnej w drugim potężnym stalowym futerale napełnionym powietrzem ścieśnionem i osadzonym w granitowych blokach spojonych stalowym cementem i uruchomionej za pośrednictwem wind hydraulicznych o potężnym napędzie elektrycznym.
Nie tylko że całe otaczające terytorjum doznaje gwałtownego, do wybuchu wulkanu podobnego wstrząsu, to też od depresji powietrznej może się zdarzyć popękanie szyb wystawowych, zachwianie się monumentu wolności i drapaczy chmur w New-Yorku, a cóż dopiero pozostanie z naszego najbliższego nieprzyjaciela, z jego miasta i obwarowań fortyfikacyjnych dosięgniętych gigantyczną siłą rozpryskającego się projektylu rozrzucającego ułamki eksplodujące na oddalenia kilometrowe? Nieforemne kupy gruzów przemoczone krwawą mazią przypominającą madziarski gulasz hojnie zaprawiony ognistą papryką, wskażą to nieszczęsne miejsce, gdzie poprzednio pulsowało ruchliwe życie, radosne pieśni rozgrzewały serca a gorące modły wznosiły się pokornie ku tronowi Bożemu. Wszystko to odumarło w ciszy grobowej, sprowokowanej zbrodniczą ręką przez nienasyconą zachłanność materjalną szalejącą w umysłach zdegenerowanego rodu ludzkiego, usilnie dążącego do zagłady swojego bytu na ziemi. Sit transit gloria mundi!
W tym momencie odezwał się głos Arystypa zwracający uwagę jego ekscelencji że jego wywody zbaczają od tematu obrony krajowej a odnośnie do praw ludzkości i objawów sentymentalności, to ten temat należy do prawników i duszpasterzy, którzy dzierżą odnośne skarby mądrości, niezbędnej do uszczęśliwienia i zasugerowania spokojnego ludu w jego życiu społecznym i familijnym. Fizyognomia jego ekscelencji przybrała materjalną pozę podrążnionego komendanta i mrucząc kilka niezrozumiałych słów, oznajmił, na ostatku, że niema nic więcej do powiedzenia i pozostawia dalszy tok rozprawy kapłanowi juroreligijnemu.
Wypada nadmienić, że w owych, światłą łuną wiedzy przejętych czasach nie istniała już więcej ta przemądrzała jurysdykcja, sprzeczna ze zasadami religijnemi, ani też religja sprzeczną z zasadami nauki ścisłej ani też nauka ścisła o bombastycznej idei fix, że wszystko inne na jej wadze analitycznej nieoważone i sosem mądrości akademickiej niezaprawione. jest ułudą i nieprawdą, tylko wyjątkowo jej karkołomne przemądrzałe hypotezy i spleśniałe teorje powinne uchodzić za odwieczną prawdę, analogicznie jak to dawniej przypisywano świętemu pismu pod rygorem wiecznych mąk piekielnych pod dyrektoratem samego mości Satanusa.
Reprezentantem tej wzniosłej nowej nauki zawierającej zasady sprawiedliwości oparte na zasadach religji i to takowej niesprzecznej ze światłą, duchem prawdy przejęty nauką niezarystokratyzowaną ani niezbrukaną szałem kapitalistyczno-lichwiarskim, była jego Magnifikoeminencja imci pan Cacrahomeus, który żywo uistaczał w swojej osobie typ prawdziwego apostoła sprawiedliwości, religijności i reprezentanta światłych nauk przyrodniczych. To też całe swoje życie poświęcił wszechstronnej nauce tak zachodniej, jak i wschodniej a wobec tego znamiennego faktu, że takie niepraktyczne studjum w nader praktycznych czasach, absolutnie się nie popłaca, — to też stosownie do tej maxymy, jego osobisty exterieur nie różnił się też wiele od czterotysiącoletniej mumii przedpotopowego Ramzesa, gdyby jego fizyognomia nie była ożywioną jakimś uroczo ujmującym wyrazem pogodnej twarzy, jaki odzwierciedla duszę przejętą błogosławieństwem Nirwany po poskromieniu wszelkich żądz ziemskich i rozpłynięciu się swojego indywidualnego „ JA" w nieskończoności wszechświatowej.
Robił bezsprzecznie wrażenie nienależycie zmaterializowanego fantomu spirytystycznego, więc też słuszną mogła być ta wersja, że uczeni talmudziści staczali sprzeczkę pomiędzy sobą, że gdyby Cacrahomeus byłby się urodził w czasach biblijnych, to żydzi byliby go obwołali swoim mesyaszem i na nim z pewnością wymogli, ażeby ich uwolnił z pod jarzma panowania rzymskiego, nader sprzecznego z przyrzeczeniem jakie otrzymali ci wybrańcy Boga od swojego naczelnictwa niebiańskiego, co też srogo się zemściło na ostatku istotną ekonomiczną niewolą wszystkich tych narodów, które zawarły z tymi wybrańcami Bożymi stosunki towarzyskie i uszczęśliwili je swoją obecnością i swoimi nadzwyczajnymi zdolnościami handlowo-szachrajskimi, jakie oddziedziczyli od Babilończyków, Fenicjan, Egipcjan, Greków i Rzymian. Ten znamienny prelegent rozpoczął swoje wywody przytłumionym grobowym głosem, — zaznaczył że od samej przyrody niemożna oczekiwać żadnej sprawiedliwości, w przyrodzie bowiem panuje wyłącznie i bezwzględnie surowa siła, znajdująca się w całej przyrodzie ciągle w stanie czynnym, — jednakowoż kierowana przez nieznane dotąd Fatum, któremu podlegali nawet greccy Bogowie olimpijscy.
Noworodek, wydzielony z łona matczynego zginąłby natychmiast, gdyby nie chroniła go miłość macierzyńska od złowrogiego wpływu od różnorodnych czynników energitycznych. Oprócz ostrzegawczego instyktu samozachowawczego, przyroda nie użyczyła człowiekowi nic potężnego do obrony jego jestestwa ziemskiego. Dopiero układ prawa społecznego unormował wzajemny stosunek jednostek tak pomiędzy sobą, jak i wobec całego społeczeństwa i usunął poniekąd swawolę przeważającej siły. Jednakowoż ażeby oddać każdej osobie przynależną sprawiedliwość, to napotyka się na nieprzezwyciężone trudności stojące na przeszkodzie do zadowolenia tak jednostki, jak i całego ogółu. Najpotężniejsze przeszkody uzasadniają się w nadmierny indywidualnym egoizmie i w braku wyrozumienia potrzeb swojego bliźniego, każde bowiem ograniczenie co jest z pożytkiem dla pojedynczej jednostki, może też uchodzić za poszkodowanie drugiej, lub też całego ogółu.
Wszelkie publiczne niezadowolenia i każde zaburzenie rewolucyjne lub wojenne, wynika zawsze z wadliwości prawnych postanowień, lub też z niedotrzymania takowych, jeżeli odpowiadały odnośnemu celowi.
Przeważna część zbrodni wynika nie tylko z przeróżnych nawykłych namiętności i wadliwości wychowania, intelektualnych lub seksualnych zboczeń, lecz głównie z niepohamowanego indywidualnego egoizmu i z ignorancji potrzeb osób drugich. Ród ludzki jest zasadniczo stanowczo skazany na wzajemne towarzyskie współżycie, a jeżeli w tym przypadku ma panować wzajemna zgoda i wzajemny spokój utrwalony miłością, to bezsprzecznie powinna być zaspokojona w swoich niezbędnych potrzebach każda poszczególna jednostka i to pod względem fizycznym jak też i psychicznym.
Im więcej prawodawstwo nieodpowiada powyższej zasadzie i koniecznej potrzebie, to tem więcej ujawia się niezadowolenie i mnożą się czyny zbrodnicze i tak samo stany rewolucyjne i wojenne są wiernym obrazem prawnych niedomogów z których się wyłoniły.
Objawy socjalizmu i bolszewizmu są bezsprzecznie rozpaczliwymi wykwitami niesprawiedliwości, popełnianej chronicznie na zubożałej klasie twórczej, to jest myślanej i ciężko pracującej przez wszechwładny kapitalizm, który zwyczajnie nie troszczy się wcale o najkonieczniejsze potrzeby codziennego życia osób zależnych od jego łaski i niełaski, wykorzystowuje niesumiennie ich żmudną pracę dla swoich egoistycznych celów, jedynie z tej prostej przyczyny, że prawodawstwo nie chroni tych monetarnych niewolników przed niesumiennym wyzyskiem przez kapitalizm a natomiast zabezpiecza jak najstaranniej posiadanie materjalne, nie uwzględniając nawet genezy jego zbrodniczego zdobycia.
Jeżeli więc ma nastąpić ogólny spokój społeczny a ma się objawić miłość braterska, to wypada uregulować tak sumiennie prawodawstwo ażeby nie było takich etycznie obrażających niedomogów, — oprocentowanie kapitałów ograniczyć wyłącznie do rzeczywistej społecznej pożyteczności odnośnego właściciela kapitału, oraz zupełnie ograniczyć nagromadzenie się kapitałów w rękach ludzi niesumiennych i dla społeczeństwa niepożytecznych, wspierać wynalazki i nie pozwolić na ich wyzysk kapitalistyczny, unormować realną wysokość zysku w handlu kupieckim, umożliwić finansowo każdemu fachowcowi takie przedsiębiorstwo, które odpowiada jego fachowemu uzdolnieniu i nakładać jak najsurowsze kary na wszystkie osoby bezczynne, wykorzystujące obcy pomysł i obcą pracę,
W odpowiedzi na te wywody powstał w sali komercjalnej ogromny zgiełk: Precz z tym bezczelnym zbrodniarzem, — ten bolszewik zagraża swojemi rabunkowemi prawami istnieniu kapitalistycznych przedsiębiorstw, hallo! niechże policja zaraz go przyaresztuje tego spirytusem wysuszonego łotra! Trupowata twarz prelegenta zajaśniała jakąś nieokreśloną aureolą nadziemskiego spokoju a podniósłszy rękę, najspokojniej obrócił się do swojego zrewoltowanego otoczenia, głośniej przemówił: Justitia fundamentum regnorum! dnie panowania są policzone wszystkim potentatom, nie uznawającym powyższą zasadę panowania; wiem dobrze że się znajduje we waszej fizycznej mocy! lecz wy zapewne nie wiecie, że moja osobista moc psychiczna nie jest mniejsza od waszej potęgi materjalistycznej!
Ogólne kpiny i szyderczy śmiech były odpowiedzią na to twierdzenie, sprowadzić policję ażeby natychmiast zajęła się tym niebezpiecznym szwindlerem!
W tym momencie zaiskrzyły się jego oczy czarującym blaskiem, jak dwa brylanty w ożywczych promieniach światła słonecznego a wzrok jego objął po kolei wszystkie osoby znajdujące się w sali, z czego wyniknął ten nadspodziewany skutek, że stan hypnotoczny opanował całe, to niezadowolone towarzystwo, które też w tym momencie utraciło swobodę ruchów i swoją własną wolę i stali się pusłusznymi automatami, stosującymi się do woli tego tajemniczego prelegenta, który na podstawie tajnej nauki Yogów i Fakirów indyjskich, odczytał wszystkie tajne myśli swojego wrogiego otoczenia i ażeby należycie poskromić i ukarać takowe, nie wahał się, w drodze raportu hypnotycznego wpoić sugestywnie w nich przekonanie, że majątki jakie posiadają, wnet się podwoją, jeżeli sobie w ciągu godziny, wzajemnie ostrzyżą i ogolą głowy, brwi, wąsy i brody. Zapanowała kolosalna radość w duszach tych zahipnotyzowanych potentatów kapitalistycznych, wnet zarządzono gremialnie ażeby służba natychmiast przyniosła kilka tuzinów nożyczek, brzytew i misek do bicia piany mydlanej, a wobec tego, w wszyscy byli ubrani w białe zdesinfekcjonowane płaszcze, to wkrótce zamieniła się cała sala komercjalna na kolosalną golarnię, zapomniana na razie o miliardach, o procentach, armatach i statkach wojennych, każdy się spieszył jak najprędzej wygolić drugiego, ażeby doczekać się tej błogiej chwili pozbycia się włosów, brody i brwi przy szczęku nożyc i skrobaniu brzytew.
Po upływie jednej godziny, gdy już wszyscy byli wysztafirowani o gładkich, do pogniecionych globusów podobnych głowach, nastąpiło też niewesołe obudzenie się ze snu hypnotycznego, wzajemne podziwianie siebie i ubolewanie na swoją puryfikacyjną golizną, dla odrostu której wypadało się ukryć na pewien czas w ciszy domowej i tam znosić stoicznie gryzące kpiny ukochanej małżonki i dobrych przyjaciół.
Tak Mr. Breguet, który w sam czas nakazał przynieść przez załogę statku luksusowego otrzymaną ratę w szczerym złocie do schowka swojego powietrznego wehikułu, jak i Sacrahomeus ulotnili się razem z pałacu municypalnego w celu jak najszybszego odjazdu z tego przebogatego miasta, gdzie ich mogła spotkać jeszcze nader niemiła niespodzianka z powodu ich filantropijnych zapatrywań etycznych.
Zupełnie tak samo, jak to określa znane francuskie przysłowie: „Les extremes ce'est touchent”, to też cała powaga tego miejskiego haute vole, w jednym momencie obniżyła się do zera, służba cała bowiem, która co tylko się łasiła z pokorą obitego psa, buchnęła spazmatycznym śmiechem na widok tego wygolonego towarzystwa, które niestety w tej niezwykłej batalii doznało drobnej amputacji, gdyż nieobeszło się też bez obcięcia kilka kawałków ucha, nosa ect. przez niewprawność odnośnych artystów, wyłącznie wprawnych tylko do obcinania kuponów.
Sytuacja jaka wynikła z tego golarstwa była niewesoła, szczególnie dla pań, ten sam los bowiem spotkał małżonkę Arystypa i jego nadobne córeczki, mające pretensje księżniczek, których wspaniałe fryzury uległy takiej samej konfiskacie jak martyaliczne wąsy P. T. jeneralisimusa Prochusa-Zabijakusa. Wieść o tragicznem wygoleniu całej śmietanki miejskiej, rozeszła się lotem błyskawicy po całem miljonowem mieście i wniknęła do wszystkich obskurnych podziemnych zaułków, zamieszkałych przez klasę robotniczą i przez proletarjat żebraczy, wywoływując wszędzie homeryczny śmiech i niebywałe zadowolenie, że przecież znalazł się taki odważny bohater, któremu udało się wygolić tych wszystkich kapitalistycznych mędrców, którym to dożywotnym zdaniem jest, ostrzyc i ogolić klasę roboczą z jej ciężko zapracowanej zasługi.
Znalazło się też wnet kilka agitatorów, którzy się podjęli wykorzystać tę niebywałą sposobność do buntu, większa bowiem część odnośnych dygnitarzy do skóry wygolonych, nie ważyła się pokazać na widok publiczny i pochowała się w swoich pomieszkaniach, czekając niecierpliwie na nowy porost swoich włosów, brwi., wąsów i brody.
Rozpoczęły się strajki i awantury o podniesienie płac i o wydawanie lepszej żywności, co wywołało naturalnie jak największe rozgoryczenie w poczciwych duszach reprezentantów kapitalizmu odczuwających obniżkę stopy procentowej, zażądano opiekę wojskową.
Interwencja wojskowa doprowadziła do ostatecznego rozpaczliwego wybuchu rewolucyjnego, który objął całą roboczą podziemie miasta, które też literalnie stanęło na wulkanie.
Robotnicy uzbrojeni w narzędzia robocze wtargnęli do pomieszkań, sklepów spożywczych, domów bankowych, świątyń, plądrując i niszcząc, —wojsko zaś czując się bezsilnem wobec liczebnej przewagi klasy roboczej, po kilku bezskutecznych atakach zachowało się biernie a w ostatku stanęło po stronie robotników.
Swawola i rozpasanie robotników doszło w ostatku do punktu kulminacyjnego, nikt nie był pewnym swojego życia i mienia. Pewna grupa do ostateczności rozpasanych bolszewickich żywiołów szukająca za skarbcom w którym przechowywano miliardowa fortunę w formie kilogramowych cegiełek odlanych z czystego złota dukatowego, napotknęła się na stalowe drzwi nader mocno oprawione w porfirowym obramowaniu, które zaagnoskowano, jako furtę prowadzącą do głównego skarbca zawierającego kilkanaście miljardów w złocie, oblepionych z krwawo zapracowanych zdobyczy klasy pracującej i ukrytych w najgłębszych podziemiach tego kolosalnie bogatego miasta.
Po nadludzkiem wysileniu udało się bez zastosowania bryzantnych wybuchowych materjłów, rozbić tą potężną zaporę prowadzącą do tego domniemanego nieba wszelkich marzeń kapitalislycznie-procentowo-lichwiarskich, — rozbito na poczekaniu jeszcze drugą furtą a raczej gruby szamotowy blok, stanowiący dalszą zaporę w tym podziemnym tunelu, — to doczekała się ta przedsiębiorcza, pod płaszczykiem humanitarności operująca szajka o filantropijnych zapędach przekształcenia, życiowym przesytem i sexualnemi wybrykami etycznie i moralnie zgangrenowanych bogaczy na rzeczywiście nędznych hołyszów, zaś takowych na hebrejskich trunkach i piśmidłach przejętych gruntowną etyczną demoralizacją zbydlęconych hołyszów na wspaniałych bogaczy ignorujących wszelką oświatę i kulturę, nie uznawających już nic więcej jak tylko przemoc zdziczałą, opartą jedynie na ułudnym blasku złota i siłę fizyczną. Nader wielkiej niespodzianki, objawiającej się strasznej Nemezys w tym krytycznym momencie.
Nadmierną żądzą złota zaślepieni, dziką zachłannością przejęci apostołowie bolszewizmu. Nie zauważyli. że rozbijają ostatnią zaporę do filji piekielnej, w której Satanasz stojący w przyjacielskim stosunku do zarządu miasta więził duszę, zmarłych robotników pod światłym dozorem Lucyfera i pod tresurą młodych wytrawnych Belzebubów operujących siarką i smołą, co wszystko razem, — gdy rozbito ostatnią Zaporę huknęło na zewnątrz, tak jak eksplozja przedziurawionego kotła parowego. Skutek z tego wybuchu był katastrofalny, nie dosyć bowiem że zamienił winowajców na niedopieczone beefsztyki angielskie, rozszerzając się podziemiami spowodował pożogę w całym mieście, zapełniając wyziewami siarki i smoły całe powietrze.
Z błyskawiczną szybkością stanęło całe miasto w piekielnych płomieniach, co się jeszcze nieudusiło i miało zdrowe nogi, uciekało co sił starczyło po za obręb miasta. Wkrótce dotarł ogień do składów amunicji, kwasu pykrynowego, nitrogliceryny, bawełny strzelniczej, dynamitu, ekrasitu, melinitu i innych piekielnych nitralów przydatnych do kulturalnego poszarpania ciał ludzkich na strzępy krwawe.
Jeden po drugim z tych magazynów materiałów wybuchowych wybuchał z tytanicznym hukiem i straszliwym wstrząsem w powietrze porywając ze spustoszeniem niedającym się określić słowami, całe części miasta za sobą a na ostatku zawaliła się 5.000 metrów wysoka wieża ewakuacyjna, grzebiąc pod swojemi kolosalnymi gruzami wielką część miasta.
Ten niebywały wstrząs tak wielkiej masy ze znacznej wysokości upadającego materjału spowodował przełamanie się zapory oddzielającej głęboki szacht wieży od rozpalonego wnętrza ziemi, tworząc krater wulkaniczny, wyrzucający popiół, rozpalone kamienie i rozżarzoną lawę na całe otoczenie, niszcząc ostatnie resztki życia, jakie jeszcze tkwiło w zgliszczach, — a gdy dniem i nocą potrwała ta żywiołowa katastrofa, to krwawo wschodzące słońce drugiego dnia oświetlało już tylko bezwładne dymiące masy materiału wulkanicznego, a o miljonach ludzi pochowanych w tej erupcji wulkanicznej pozostało tylko to blade wspomnienie, które znaleziono wyryte na kilku spiżowych płytach, dosyć czytelnie zachowanych, znalezionych przypadkowo przy poszukiwaniu za skarbami górniczemi.

We Lwowie oblężonym od dnia 1. listopada 1918 przez Ukraińców a raczej przez rozpasane hordy Pelturowców dnia 21. kwietnia 1919 R. P.

IKS-WON-CHYR.